Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΘΕΛΕΙ ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΗ

 Η     Φ  Τ  Ω  Χ  Ε  Ι  Α     Θ  Ε  Λ  Ε  Ι     Κ  Α  Λ  Ο Π  Ε  Ρ  Α  Σ  Η

Σημερινή ανακοίνωση  από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η Ευρωπαϊκή επιτροπή, εξετάσασα ενδελεχώς την  κατάσταση  σε όλη τη Δυτική  Ευρώπη, ( η  Ανατολική Ευρώπη είναι επί του παρόντος Ανατολική, δεν  ασχολούνται με τα κοινωνικά ζητήματά της ), διεπίστωσε τα εξής πράγματα, που  οι μεν Ευρωπαίοι δεν τα  ήξεραν καθόλου  όπως φαίνεται, εμείς όμως τα ξέραμε χαρτί και καλαμάρι. Και ιδού  τί διαπιστώσανε οι  διάφορες  επιτροπές και υποεπιτροπές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Ελλάδα - μας είπαν - είναι η πιό φτωχή χώρα της Ευρωπαϊκής ένωσης μαζύ με την Πορτογαλία.Καλά ντέ, αυτό το ξέραμε από την εποχή που βγήκαν οι πέτρες. Μας είπαν ακόμα, ότι το εικοσιένα  τοις εκατό των Ελλήνων, της  ευκλεούς αυτής φυλής  που γέννησε τον παγκόσμιο πολιτισμό, είναι  κάτω από τα όρια της  φτώχειας. Λοιπόν, κι αυτό το ξέραμε, μα τί νομίζουν, ότι βρήκαν  τη λυδία λίθο  του Μεσαίωνα  που θα μετέτρεπε  όλα τα ευτελή μέταλλα σε χρυσό ; ( Μεταξύ μας, ας πούμε ότι οι αλχημιστές  του Μεσαίωνα, όπως ο Παράκελσος, μετέτρεπαν όλα τα  μέταλλα, λαμαρίνες, τσίγκους, μπακίρια  και λοιπά, σε χρυσάφι. Σας ρωτώ ευθέως, ποιά αξία θα είχε ένα μέταλλο που θα βρισκόταν σε τόση αφθονία ; )

Αυτά μας είπαν οι Ευρωπαίοι. Μας είπαν δηλαδή ότι ένας στους πέντε Ελληνες, είναι φτωχός, μερικοί μάλιστα - θα προσθέσω - είναι  πάμφτωχοι, τόσο  πολύ φτωχοί, που θα έπρεπε να κάθονται έξω από τις  εκκλησίες και να ζητούν ελεημοσύνη. Αν δεν  το κάμνουν, είναι επειδή είναι περήφανοι, επειδή  ντρέπονται τους  ανθρώπους. Και είναι  πιθανόν ότι οι Ελληνες θα ήσαν οι πιό φτωχοί από ολόκληρη  την Ευρώπη, αν  δεν ήσαν οι  Ανατολικοί  σε τέτοιο μεγάλο χάλι, όταν αυτοί θα ανακτήσουν τις δυνάμεις τους - κάποτε  θα γίνει κι αυτό - τότε θα είμαστε οι πάτοι των πάτων. Μάλιστα.

Αλλά η Ευρωπαϊκή επιτροπή δεν κατάφερε να ανακαλύψει και πολλά άλλα που πηγαίνουν την Ελλάδα στον πάτο των Δυτικών χωρών, ή δεν θέλησε να τα αναφέρει. Δεν είπε τίποτε για τους δρόμους μας που βρίσκονται στο Ναδίρ από όλες τις Δυτικές - και ίσως  και τις Ανατολικές -χώρες. Δεν είπε τίποτε για τους σιδηροδρόμους μας, που είναι οι τελευταίοι σε ολόκληρη την Ευρώπη, Δυτική  και Ανατολική, και υπερτερούν μόνο των Ινδικών σιδηροδρόμων. ( Εχετε δεί βέβαια Ινδικά τραίνα, με τους επιβάτες σκαρφαλωμένους στις στέγες των βαγονιών ).

Φτωχοί είναι οι Ελληνες και σε άλλα. Στα Μετρό  των μεγάλων πόλεων, που στην Ευρώπη - Δυτική  και Ανατολική - έχουν από καιρό πολύ, μπή στην  καθημερινότητα. Είναι φτωχοί σε πάρκα που έπρεπε να υπάρχουν σε όλες τις πόλεις. Είναι -και αυτό είναι ολωσδιόλου περίεργο για Ελληνες - φτωχοί  και στις θαλάσσιες  μεταφορές, τα καράβια  τους παθαίνουν συνέχεια αβαρίες.

Είναι ακόμα φτωχοί, φτωχότατοι και στον τομέα της υγείας. Ακούμε κάθε μέρα από τις ειδήσεις τα χάλια τα απερίγραπτα που έχουν τα νοσοκομεία  και οι ίδιοι οι γιατροί με τα φακελλάκια τους, που αλμέγουν κανονικά τους αρρώστους  τους, ευκαιρίας  δοθείσης. Και είναι και φτωχοί και στον τομέα της παιδείας, δεν πρέπει να το  ξεχνάμε κι αυτό. Και είναι και σε άλλα φτωχοί, δεν μπορώ να τα θυμηθώ όλα, είναι τόσο πολλά άλλωστε.

Αλλά οι άνθρωποι της Ευρωπαϊκής επιτροπής είναι καλά, πολύ καλά παιδιά. Κοντά σ΄αυτά που είμαστε οι πάτοι της Δυτικής Ευρώπης, μας ανέφεραν ότι σε μερικά πράγματα είμαστε πρώτοι, μάλιστα, πρώτοι. Ας είναι  καλά οι άνθρωποι, δεν διαπνεόνται καθόλου από ανθελληνικά αισθήματα, λένε και τις πρωτιές μας. Είπαν λοιπόν, ότι είμαστε οι πρώτοι στην εγκληματικότητα. Το είχαμε πολύ μαράζι αυτό το πράγμα, να βλέπουμε τους άλλους να είναι μπροστά σ΄αυτόν το  λαμπρό τομέα. Να είναι πρώτοι άλλοι Ευρωπαίοι και εμείς να είμαστε τόσο πίσω. Να βλέπουμε τους Ιταλούς να  θριαμβέυουν επί αιώνες με τη Μάφια ( ο τόνος στην πρόπαραλήγουσα παρακαλώ ) και την Κόζα Νόστρα. Τους βρωμοάγγλους να έχουν να επιδείξουν, μεταξύ πολλών άλλων - κάντε μιά επίσκεψη στα υγρά υπόγεια του Μουσείου κέρινων ομοιωμάτων της  μαντάμ Τiσσώ στο Λονδίνο και θα δείτε - να μας επιδείξουν λέω, τον φοβερό  εκείνο Κρίστι, που στη δεκαετία του 1947, σκότωσε ο άτιμος δεκαεπτά  γυναίκες, και  τις  « έχτισε » μέσα στους τοίχους του σπιτιού του. Τους Γάλλους που είχαν το διαβόητο Ανρύ Ντεζιρέ Λαντρύ, τον  γνωστό με το  παρατσούκλι  « ο  Κυανοπώγωνας  », που  σκότωνε κι αυτός γυναίκες για να τις κληρονομήσει, στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα.

Βέβαια, είχαμε και εμείς την Κάστρω και τη Φούλα που έφαγαν λάχανο τον Αθανασόπουλο τη δεκαετία του 1930. Είχαμε και το συνδικάτο των δολοφόνων στα τελευταία χρόνια, που είχε αρχηγό τον αξιοσέβαστο και έγκριτο μέλος της κοινωνίας, τον Παπαδόπουλο. Είχαμε και κάποιους άλλους, αλλά  ήσαν λιγοστοί σε σύγκριση με τους άλλους Ευρωπαίους. Αλλά δεν ήταν δυνατόν να μείνουμε  πίσω. Ξεκινήσαμε πολύ αργότερα από τους άλλους, αλλά τους φτάσαμε και τους ξεπεράσαμε στη στροφή.

Βέβαια, η Ευρωπαϊκή επιτροπή απέδωσε τη μεγάλη εγκληματικότητα στην Ελλάδα, στους ξένους, στους αλλοδαπούς που έρχονται ανεμπόδιστοι  στη χώρα και διαφθείρουν τους κατοίκους της. Στη Ρωσική Μάφια, στην Αλβανική Μάφια, στις διάφορες ξένες Μάφιες. Αλλά μπορείτε να φανταστείτε ξένους Μαφιόζους να  μπαίνουν και να οργώνουν την επικράτεια, χωρίς να έχουν τους ντόπιους  πράκτορές τους, τους εγχώριους συνεργάτες  τους ; Η λογική λέει ότι αυτό είναι  αδύνατο, μόλις οι  αρχές μυριστούν τον ξένο Μαφιόζο, σπεύδει  αυτός να κρυφτεί σε έναν ντόπιο συνεργάτη του.Και μαζύ, θα οργανώσουν το λαθρεμπόριο ναρκωτικών, το εμπόριο λευκής  σάρκας με τις ξνθομάλλες Ρωσίδες, που πολύ  τις συμπαθούν οι Ελληνες, το λαθρεμπόριο τσιγάρων, τις δολοφονίες διαφόρων αντίθετων, που  ανήκουν σε άλλες συμμορίες, και τις άλλες θεάρεστες πράξεις τους.

Αλλά δεν είναι μόνο ο τομέας  της εγκληματικότητας, στον  οποίο κερδίσαμε  επαξίως τα πρωτεία. Υπάρχει και ένας άλλος τομέας, εξ ίσου αξιοπρόσεκτος. Είπανε  λοιπόν οι άνθρωποι της Ευρωπαϊκής επιτροπής, ότι  οι Ελληνες είναι οι  πρώτοι στην Ευρώπη στο να ξοδεύουν τα χρήματά τους σε  διασκεδάσεις, σε νυχτερινά κέντρα - τα ενταύθα αποκαλούμενα  « σκυλάδικα », παρ΄ όλον ότι ποτέ δεν  συχνάζουν σ΄αυτά σκύλοι - και είμαστε επίσης πρώτοι σε έξοδα που αφορούν την ένδυση, την υπόδηση και τα άλλα σχετικά της μόδας.

Οι Ευρωπαίοι δεν  ξέρουν ότι οι άνθρωποι  ζούνε μόνο μιά φορά, δεύτερη φορά δεν γίνεται, αυτό το πιστεύουν οι Ινδουϊστές και οι Βουδιστές,μάλιστα λένε αυτοί ότι μπορεί και υποχρεούται ο άνθρωπος να ζεί συνεχώς, μέχρι  να πληρώσει όλες τις αμαρτίες που  έχει κάνει το κάρμα του. Οι Ευρωπαιοι είναι όλοι σπάγγοι, όχι μόνο οι Σκωτσέζοι και οι Αυστριακοί που έχουν το όνομα, αλλά και οι υπόλοιποι, δεν θέλουν να ξοδεύουν δεκάρα και προτιμούν να απόταμιεύουν τα χρήματά τους. Τί θα τα κάνουν, θα τα πάρουν μήπως μαζύ τους ;

Υστερα, οι Ευρωπαίοι δεν ξέρουν και την Ελληνική παροιμία που λέει : « Ας με λένε Καρολίνα, κι ας πεθαίνω απ΄την πείνα ».Τι πάει να πεί αυτό ; Εχω χρήματα, πρέπει και να το δείχνω, ακόμα  κι αν δεν έχω αρκετά χρήματα, πρέπει  να φαίνεται ότι  έχω μπόλικα. Και πώς θα το κάνω να  φανεί αυτό ; Θα αγοράζω όσο μπορώ πιό  ακριβά ρούχα, θα  πηγαίνω στα κέντρα διασκέδασης - που είπαμε  ότι τα λένε κακώς  σκυλάδικα - θα  κάμνω τουρισμό. Μα  καλά, αν δεν έχει κανείς χρήματα αρκετά, πώς θα τα κάνει όλα αυτά ;

Λοιπόν, όπος έχει τα γένεια, έχει και τα χτένια, έτσι λέει ένα άλλο γνωμικό του λαού μας. Θα κόψω όλα τα απαραίτητα, με πρώτη την τροφή, και θα εξοικονομώ όσο μπορώ περισσότερα για τις επιδείξεις μου. Το πρώτο και κυριώτερο  είναι να κάνω εμφανίσεις, τα άλλα δεν μετράνε. Κι αν χρειαστεί, θα κάνω και μερικές ρεμούλες στην υπηρεσία μου για να εξοικονομήσω τις απαραίτητες  « πιστώσεις ».

Βέβαια, υπάρχουν και πολλοί πλούσιοι σ΄αυτόν τον τόπο. Αυτοί δεν έχουν την παραμικρή ανάγκη να  κάνουν  οικονομίες  για να μπορούν  να επιδειχτούν, έχουν  πολλά όβολα και τους περισσεύουν μάλιστα πολύ. Αυτοί πηγαίνουν  στην Ευρώπη για  τουρισμό και  αγορές από το Παρίσι και το Λονδίνο, μήπως είμαστε φτωχοί και δεν μπορούμε να αγοράσουμε ; Και ο ίδιος ο γράφων, όταν πήγαινε σε Ευρωπαϊκές χώρες πριν από καιρούς και ζαμάνια, πήγαινε με φουσκωμένο πορτοφόλι, έτσι ώστε να μην γίνεται ρεζίλης μπροστά στα μάτια των Ευρωπαίων.

Ο Ελληνας είναι  και περήφανος  και επιδειξιομανής, δεν  θέλει να τον κοροϊδεύουν όταν πηγαίνει στο εξωτερικό. Πρέπει να φαίνεται πάμπλουτος, να μπαίνει στο ρουθούνι των ξένων. Αμ τί νομίσατε, ότι όλοι  είμαστε μπατήριδες ; Μόνο το  εικοσιένα τοις εκατό είναι που δεν έχει να φάει, όλοι οι άλλοι  κάτι καταφέρνουμε. Κι αν υπάρχουν και κάποιοι λίγοι που ούτε να φάνε δεν έχουν, έ, τι να  κάνουμε, αυτοί οι υπερβολικά φτωχοί υπάρχουν σε  όλα τα μέρη του κόσμου, ακόμα και στις πλουσιώτερες χώρες.

 

Τ Ο Μ Η Χ Ε Ι Ρ ΟΝ, Β Ε Λ Τ Ι Σ Τ Ο Ν

         Τ  Ο     Μ  Η     Χ  Ε  Ι  Ρ  Ο  Ν,    Β  Ε  Λ  Τ  Ι  Σ  Τ  Ο  Ν

        Εκεί που είμαι καλά  και δεν έχω  κανένα παράπονο  από την υγεία μου, καποιος θαρρείς με έχει ματιάσει. Ενώ το πρωϊ ήμουν εντελώς καλά, κατά το απόγευμα αισθάνομαι ότι έχω ένα ρίγος και μάλλον πρέπει να έχω πυρετό. Βαζω το θερμόμετρο, και ιδού ότι ο Κέλσιος λέει ότι έχει ανέβει κοντά στα τριανταεννιά. Λοιπόν, θα περάσω τη νύχτα με αντιπυρετικά, και θα δώ πώς είναι τα πράγματα αύριο. Και αναλόγως  θα πράξω, αν τα  συμπτώματα συνεχίζονται και προστίθενται και άλλα, θα επικοινωνήσω με το γιατρό μου.

Περνώ τη νύχτα όπως όπως με αντιπυρετικά και ξημερώνοντας καταλαβαίνω ότι η κατάσταση αντί να βελτιωθεί έστω και λίγο, σαν να χειροτερέυει, κάποιοι πόνοι ακαθόριστοι μου έρχονταθι στη μέση και γενικά δεν νοιώθω καλά. Τηλεφωνώ στο γιατρό και κλείνω ένα ραντεβού - τώρα έτσι  είναι της μόδας, για να σε δεί γιατρός πρεπει να κλείνεις και ραντεβού μαζύ του - και  θα πάω κατά  το απόγευμα  να ρίξει μιά  ματιά. Και πηγαίνω  την ορισμένη ώρα και μπαίνω στο χώρο  όπου θα γίνει η  εξέταση. Με βλέπει εξονυχιστικά  και μου λέει ότι επί του παρόντος δεν φαίνεται τίποτε, θα τα ξαναπούμε αύριο.

« Θέλεις να είναι κάτι σοβαρό ; », λέω και κάπως ανησυχώ, κανένας δεν ξέρει τί του ξημερώνει η επιούσα. Και την άλλη μέρα, αφού  ξαναεξετάζει τα πράγματα  ο γιατρός, μου παραγγέλλει μιά δυό  εργαστηριακές εξετάσεις. Τις κάνω στα γρήγορα και του πηγαινω τα απότελέσματα. « Ουρολοίμωξη  υπάρχει » μου λέει  αφού βλέπει τα  αποτελεσματα. « Α, αυτό ήταν, κι εγώ έλεγα  μήπως και  είναι τίποτε  πιό σοβαρό ». « Οχι, δεν  είναι τίποτε  το σημαντικό. Θα πάρεις μιά θεραπεία για καμμιά δεκαριά μέρες και τα πράγματα θα στρώσουν ». Γράφει και μιά συνταγή, πηγαίνω στο φαρμακείο και παίρνω  τα φάρμακα. Προτού όμως αρχισω να τα καταναλώνω, ρίχνω μιά ματιά  στο προσπέκτους, έχω  αυτή τη συνήθεια  από τότε που κάποιο φάρμακο μου έφερε κάποιες παρενέργειες, τα έχουν αυτό σχεδόν όλα τα φάρμακα.

Μέσα στο χαρτί γράφει ένα σωρό ανεπιθύμητες ενέργειες, τόσο πολλές που αναρωτιέσαι αν θα πρέπει  να αρχίσεις τη  θεραπεία μ΄αυτό. Από  πολύ ελαφρές μέχρι σοβαρές και επικίνδυνες  ακόμα. Θα  το παρω κι ότι  γίνει. Αρχίζει  η θεραπεία, και  ιδού σε δυό  τρεις μέρες τα πράγματα πάνε καλά και η θεραπεία θα συνεχιστει για όσο διαστημα χρειαζεται. Βέβαια, μου έφερε  καποιες στομαχικές  ανωμαλίες, άλλα  όχι καμμιά  σοβαρή  ιστορία. Θα  μπορούσε να προκαλέσει πολλά πράγματα  ακόμα, αλλά σταμάτησε  στα λίγα. Κι αυτά  τα λίγα, είναι πολύ καλά, θα μπορούσαν να είναι χειρότερα. Κι όπως λέει τολαϊκό γνωμικό « και μή χειρότερα ».

Από κάθε τι - λέει  οι λαός - υπάρχει και το χειρότερο. Πηγαίνω σ΄αυτό το γιατρό από χρόνια. Δεν είναι κορυφή στο είδος του. Είναι πάντως αρκετα καλός, νομίζω ότι είναι καλύτερος από μερικους που δεν είναι κα τόσο προσεκτικοί. Θα ήταν προτιμώτερο να είχα κάποιο  καλύτερο, αλλά κι αυτός μου  κάνει. Θα μπορύσα να πέσω σε κάποιον μετριώτερο, καλός είναι λοιπόν από κάποιους αλλους

Σε κάθε επάγελμα, σε κάθε επιστήμη, σε κάθε τέχνη, υπάρχουν οι άριστοι, υπάρχουν και οι πολύ μέτριοι. Ανάμεσα στους μεν και στους δε, υπάρχουν και οι σχετικά καλοί, όπως είναι ο γιατρός μου. Κατά τον  ίδιο τρόπο, υπάρχουν  και οι μηχανικοί, οι δικηγόροι  που θεωρούνται άριστοι. Αλλά αν  δεν μπορούμε να  έχουμε αυτούς τους  άριστους, καλό  είναι να έχουμε κάποιους αρκετά καλούς. Οχι, δεν εννοώ το γνωστό επίσης λαϊκό ρητό " στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι ", δεν πρόκειται περί αυτού. Απλά, αν δεν μπορούμε να έχουμε τους άριστους σε κάθε τομέα, τουλάχιστον να έχουμε τους σχετικά καλούς, μας φτάνουν κι αυτοί. Τα ίδια ισχύουν και για άλλους, ας πούμε τους τεχνίτες, υδραυλικούς, ηλεκτρολόγους και άλλους.

Ο άνθρωπος ανάμεσα στις άλλες αναγκες του, έχει σαν πρώτιστη ανάγκη την τροφη. Τί ακούμε αυτούς τους καιρούς για τα διάφορα είδη που πρέπει να τρώμε, αυτά που είναι καλύτερα για την  υγεία ; Καλός αυτός ο  κανόνας, αλλά τον  παραβιάζουμε αρκετά  συχνά, κάποιες τροφές που δεν θα  πρέπει να περιλαμβάνονται  στο διαιτολόγιό μας τις καταναλώνουμε. Καλό είναι  παντως να μην το  παρακάνουμε,, να  τρώμε κάτι που  είναι κάπως  ακατάλληλο για την υγεία, αν δεν γίνεται αυτό να μην πηγαίνουμε σε ακρότητες. Από την κάθε άσχημη και α-κατάλληλη τροφή, υπάρχει και η χειρότερη που δεν θα πρέπει να την καταναλώνουμε.

Οίνος εφραίνει καρδίαν ανθρώπου, έτσι λέει το ρητό. Εν τάξει, καλό είναι το κρασί, ακόμα κι αν το « τσούζουμε » λίγο παραπάνω από  το κανονικό. Αλλα δεν  είναι μονάχα το κρασί αλκοολούχο ποτό. Ένα πλήθος από δυνατά ποτά κυκλοφορούν όχι τόσο στο εμπόριο - κι εκεί τα βρίσκεις - αλλά  κυρίως στα  διάφορα κέντρα  ψυχαγωγίας. Λοιπόν, καλό είναι να φροντίζουμε να πίνουμε τα λιγότερο βλαβερά από αυτά, ξέρουμε ποιά είναι αυτά. Αν δεν το κάνουμε αυτό, δυσάρεστα  αποτελέσματα μπορεί  να προκύψουν στο μέλλον. Αυτό που βλάπτει λιγότερο, αυτό θα προτιμήσουμε.

Τί λέει ο λαός όταν μας συμβεί κάτι δυσάρεστο ; « Και μη χειρότερα ». Που σημαίνει ότι από κάθε κακό πράγμα, υπάρχει  πάντοτε το ακόμα χειρότερο απ΄αυτό. Κι αν είναι να πάθου-με κάτι που δεν  μας αρέσει, καλό  είναι να μην έχουμε  κάτι πιο  άσχημο,.να  αποφύγουμε το μάλλον χειρότερο, ας θυμόμαστε τη λαϊκή αυτή ρήση. . Που είναι καπως ανάλογη με την ιταλική             « M e n o   m a l e » , που το λένε με περίπου τέτοια έννοια και στην Ιταλία.

 

 

ΟΙ ΛΑΓΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΟΓΟ

             Ο  Ι     Λ  Α  Γ  Ο  Ι     Κ  Α  Ι     Τ  Ο     Α  Λ  Ο  Γ  Ο

      Κάθε μέρα σχεδόν, ακούμε  στα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών  πομπών, για κάποια δίκη, στην οποία υπάρχει ένας κατηγορούμενος ή και περισσότεροι του ενός, κάποτε ολόκληρη συμμορία.Επάνω στη έδρα κάθονται οι δικαστές, ένας πταισματοδίκης όταν πρόκειται για μονομελές πταισματοδικείο, που όπως το λέει η λέξη, εκδικάζει  πταίσματα - τα ελαφρότερα δηλαδή αδικήματα - τρεις πλημμελειοδίκες όταν πρόκειται περί πλημμελημάτων, των κάπως σημαντικότερων αδικημάτων, και τρεις πρωτοδίκες και τέσσερις ένόρκοι όταν πρόκειται για κακουργήματα που τα εκδικάζει το κακουργιοδικείο. Ακόμα, επάνω στην έδρα και στην αριστερή άκρη - όπως βλέπει ο θεατής - είναι και ο εισαγγελέας, που  θα απαγγείλει το κατηγορητήριο, είναι ο δημόσιος κατήγορος.

Μπροστά από την  έδρα και στο κέντρο, βρίσκεται το μέρος  όπου στέκονται οι μάρτυρες και καταθέτουν όρθιοι τη μαρτυρία τους. Πιό πίσω, σε ένα παγκάκι -το εδώλιο -κάθεται ο κατηγορόύμενος ή  οι κατηγορούμενοι, κι αν  χρειαστεί - αν είναι πολλοί οι κατηγορούμενοι - υπάρχει πίσω απ΄το εδώλιο και δεύτερο και τρίτο.

Πριν φτάσει η  υπόθεση στο  ακροατήριο, γίνεται  προετοιμασία που  μπορεί να κρατήσει πολλούς  μήνες, είναι το αποδεικτικό υλικό της δίκης, με τις καταθέσεις των μαρτύρων που έχει μαζέψει ο αρμόδιος  ανακριτής. Οι  καταθέσεις αφορούν τις εντυπώσεις που έχουν οι μάρτυρες κατηγορίας, τι είδαν από  τα καταγγελόμενα  γεγονότα εφ΄ όσον  είναι αυτόπτες μάρτυρες, ή τι άκουσαν σχετικά με την υπόθεση  από άλλους. Επίσης, υπάρχουν καταθέσεις μαρτύρων που επικαλέστηκε ο κατηγορούμενος για την  υπεράσπισή του. Υπάρχουν και άλλες λεπτομέρειες, που αν θέλει  κανείς να τις μάθει όλες και στην εντέλεια, μπορεί  να πάει στη νομική σχολή, να παρακολούθήσει τα μαθήματα επί τέσσερα  χρόνια, να δώσει  εξετάσεις σε κάθε μάθημα και να πάρει  το πτυχίο του  νομικού, είναι μιά πανεύκολη υπόθεση, θέληση να υπάρχει. Εκεί θα μάθει και  τους κανόνες διεξαγωγής  της δίκης που αποτελούν τη  δικονομία. Βάσει των κανόνων αυτών θα διεξαχθεί η δίκη, και αυτό που εύχομαι ολόψυχα στον αναγνώστη, είναι να μην βρεθεί  ποτέ να κάθεται  στο παγκάκι εκείνο που ονομάζεται  « εδώλιο του κατηγορούμενου », ακόμα και  για ένα  ασήμαντο  πταίσμα. Είναι ένα από τα  χειρότερα πράγματα που μπορούν να συμβούν σε έναν άνθρωπο, και  γι αυτό πρέπει να  αποφεύγει εντελώς να παραβαίνει και τον πιό ασήμαντο νόμο.

Αφού λοιπόν έχει  προηγηθεί η προδικασία, δηλαδή η  συγκέντρωση όλων των στοιχείων της υπόθεσης που τα έχουν  μελετήσει εντατικά  οι συνήγοροι του κατηγορούμενου και οι          συνήγοροι του  ενάγοντος - που μπορεί  και να λείπουν, αν το  αδίκημα διώκεται  αυτεπάγγελτα, μιάς και συνήγορος της πολιτικής αγωγής  αναλάμβάνει  ο εισαγγελέας - φτάνει η στιγμή που ανεβαίνει ο κλητήρας στην έδρα, και με ένα κουδούνι  αναγγέλει την προσέλευση των δικαστών. Που έρχονται  και κάθονται στις έδρες  τους, έχοντας στο κέντρο τον πρόεδρο  του δικαστηρίου που είναι  πρόεδρος πρωτοδικών - αν  είναι δίκη  σε πρώτο βαθμό - ή  πρόεδρος εφετών, αν η δίκη είναι σε δεύτερο βαθμό, δηλαδή  στο εφετείο. Αφού καθήσουν τα μέλη του δικαστηρίου, κάθονται και οι αυτοί που παρακολουθούν τη δίκη, και που είχαν σηκωθεί  όρθιοι τη στιγμή που έμπαιναν οι δικαστές, σε ένδειξη σεβασμού.

Αμέσως μετά, ο πρόεδρος ζητά από τον αρμόδιο γραμματέα - που είναι και ο πρακτικογράκογράφος των όσων θα λεχθούν στη δίκη -να απαγγείλει το κατηγορητήριο, πράγμα που κάμνει αμέσως ο  γραμματέας. Στη συνέχεια, ο  πρόεδρος καλεί τον  πρώτο μάρτυρα κατηγορίας, και του ζητά να  ορκιστεί, βάζοντας το χέρι  του πάνω στο ευαγγέλιο, ή το κοράνι ή σε ότιδήποτε άλλο, και να απαντήσει δίχως φόβο και δίχως πάθος σε ότι ερωτηθεί.  ( Μεταξύ μας, δεν μπορώ να καταλάβω για ποιό  λόγο βάζουν τους  μάρτυρες να  ορκίζονται, αν μεν είναι  « θεϊστές », αρκεί ο λογος ότι θα πούνε την αλήθεια -που δεν τη λένε πάντοτε παρά τον όρκο τους-  αν όμως είναι άθεοι, τότε δεν έχει καμμιά αξία ο όρκος που παίρνουν πάνω σε ένα βιβλίο που  δεν το υπολογίζουν καθόλου. Αλλωστε, ο ίδιος  ο Ιησούς, είχε απαγορέψει ρητά τους όρκους, λέγοντας « Ο δε λόγος σας να είναι ναι ή όχι »,  (σε ελεύθερη μετάφραση )..

Κατόπιν ο πρόεδρος ρωτά τον μάρτυρα : « Λοιπόν, πες μας τι ξέρεις  για την υπόθεση ; » Εχουν διατυπωθεί πολλές φορές ενστάσεις για τον ενικό αριθμό που χρησιμοποιούν οι δικαστές όταν αποτείνονται στους μάρτυρες, είναι λένε ανάγωγο να μιλούν με αυτόν τον τρόπο ανθρωποι πολιτισμένοι. Οι δικαστές πάλι έχουν ένα επιχείρημα : « Όταν ρωτάμε έναν μάρτυρα : « Πείτε μας κύριε μάρτυς, είδατε τον κατηγορούμενο. », ο άξεστος συχνά  μάρτυρας απαντά : « Μάλιστα, τον είδαμε κύριε πρόεδρε ». Απαντά σε κοινό  πληθυντικό στην  ερώτηση  που θα του γίνει σε πληθυντικό  ευγενείας. Ετσι, επικράτησε να χρησιμοποιείται ο αγενής μεν ενικός, που όμως αποφεύγει τις απαντήσεις του τύπου αυτού.

Ο ερωτώμενος μάρτυς  περιγράφει με κάθε περιττή λεπτομέρεια, τι είδε ή τι άκουσε σχετικά με την εκδικαζόμενη υπόθεση. Κατόπιν ο  πρόεδρος παραδίδει  τον μάρτυρα στον εισαγγελέα, ύστερα στο συνήγορο  πολιτικής  αγωγής και μετά στο  συνήγορο υπεράσπισης, για να κάνει ο καθένας τους  κάποιες διευκρινιστικές ερωτήσεις. Και οι άλλοι δικαστές - επαγγελματίες ή ένορκοι - έχουν κι αυτοί το  δικαίωμα να υποβάλουν όσες ερωτήσεις επιθυμούν. Τελευταίος μπορεί να υποβάλει -όπως είπαμε - ο συνήγορος υπεράσπισης τα ερωτήματά του. Αυτός προσπαθεί να μπερδέψει - συνήθως - τον  μάρτυρα, με  ερωτήσεις  τέτοιες, που να τον κάνουν  να περιπέσει σε αντιφάσεις. Το γιατί το κάμνει αυτό, είναι πασιφανές, προσπαθεί μ΄αυτόν τον τρόπο να αποδείξει ότι ο μάρτυρας  είναι αναξιόπιστος, ή εν πάση περιπτώσει, ότι η μαρτυρία του τίθεται εν αμφιβόλω.

« Κύριε μάρτυς, είπατε προηγουμένως », ρωτά ο  συνήγορος της υπεράσπισης τον μάρτυρα - οι  δικηγόροι είναι  ευγενέστεροι  των δικαστών - « είπατε  προηγουμένως, ότι είδατε τον κατηγορούμενο να κτυπά με ένα  δοκάρι το θύμα. Μπορείτε σας παρακαλώ να μας ξαναπείτε, τι ώρα είδατε αυτή τη σκηνή ; » « Ηταν περίπου δέκα η ώρα τη νύχτα ».« Μήπως μπορείτε να μας πείτε αν  ο δρόμος ήταν φωτισμένος ; ».« Νομίζω ότι δεν ήταν, πάντως μπορούσα να διακρίνω καλά τα πράγματα »

« Θα σας υπενθυμίσω ότι τη νύχτα της δέκατης του Νοεμβρίου, δεν υπήρχε φεγγάρι, έτσι μας λέει το ημερολόγιο. Μπορείτε  να μας πείτε σε  πόση απόσταση από  τη θέση σας, έγινε η επίθεση του ανθρώπου που κάθεται στο εδώλιο ». « Θα ήταν γύρω στα δέκα μέτρα, έτσι νομίζω, μάλλον είμαι  βέβαιος ». « Κύριε μάρτυς, είστε εξήντα πέντε χρονών, μπορείτε να  βλέπετε καλά - με συγχωρείτε για  την ερώτηση - μέσα σε  μιά σκοτεινή νύχτα και σε απόσταση δέκα μέτρων ; »

Ο μάρτυς στρέφει αγωνιώδες βλέμμα προς  τον συνήγορο της πολιτικής αγωγής, που τον είχε  « δασκαλέψει » πρωτύτερα πώς θα  κάμνει τις ερωτήσεις ο δικηγόρος του αντίδικου, και πώς θα πρέπει να του  απαντά. Αλλά ο  δικηγόρος δεν δείχνει  ότι μπορεί να  τον βοηθήσει να ξεπεράσει τη δυσκολία του. Ο υπερασπιστής έχει κερδίσει μερικούς πόντους από την εξέταση του μάρτυρα  αυτού, αργότερα  ίσως  χρησιμοποιήσει τα  λόγια του αυτά  όταν θα απευθυνθεί στους δικαστές στην αγόρευσή του.

Καλούνται και άλλοι μάρτυρες. Ο καθένας λέει την ιστορία του όπως αυτός την είδε, όπως αυτός την  άκουσε. Ρωτούν ο  πρόεδρος, οι  δικαστές, οι δικηγόροι, και  οι μάρτυρες φεύγουν. Σειρά έχει τώρα  η απολογία του  κατηγορούμενου. Δηλώνει μεταξύ  άλλων, ότι είναι τελείως αθώος, έχει γίνει  ένα τραγικό λάθος. Και πολλά  άλλα. Η ακροαματική διαδικασία έχει τελειώσει. Τον λόγο παίρνει τώρα ο εισαγγελέας για να κάνει την αγόρευσή του, και ζητά την ενοχή του κατηγορουμένου βάσει των υπαρχόντων στοιχείων. Κατόπιν παίρνει τον λόγο ο συνήγορος της πολιτικής αγωγής  που παραθέτοντας κι αυτός  τα επιχειρήματά  του, ζητά να κηρυχθεί ένοχος ο  κατηγορούμενος σύμφωνα  με το κατηγορητήριο. Τέλος, μιλά προς τους δικαστές και τους ενόρκους ο συνήγορος της υπεράσπισης, ο οποίος προσπαθεί να  ανατρέψει τα επιχειρήματα των αντιδίκων του. Και ύστερα, το δικαστήριο αποσύρεται σε σύσκεψη για να αποφασίσει, να εκδώσει την ετυμηγορία του.

Η σύσκεψη κρατά αρκετή ώρα, πρόκειται να  πάρει το δικαστήριο  μιά σοβαρή απόφαση. Και κάποτε βγαίνουν οι δικαστές απ΄την αίθουσα της σύσκεψης, ανεβαίνουν στην έδρα, και ο  πρόεδρος απαγγγέλει  την απόφαση. Το δικαστήριο έχει βρεί τον κατηγορούμενο ένοχο. Ανακοινώνεται και η ποινή που επιβάλλεται στον ένοχο. Η δίκη  έχει τελειώσει. Η μήπως δεν έχει τελειώσει ακόμα ; Οχι, γίνεται έφεση, και θα προσδιοριστεί η  ημερομηνία της νέας δίκης στο Εφετείο.

Ερχεται η μέρα της νέας δίκης. Επαναλαμβάνεται η ίδια διαδικασία, μάρτυρες, ερωτήσεις, απολογία του κατηγορούμενου, αγορεύσεις, και ιδού η απόφαση του εφετείου είναι απαλλακτική για τον κατηγορούμενο. Μα τι συνέβη λοιπόν ; Εκανε λάθος το πρώτο δικαστήριο, δεν εκτίμησε σωστά τις μαρτυρίες που είχε στη διάθεσή του ; Μήπως είναι έσφαλμένη η  απόφαση του Εφετείου ; Κάποιο απ΄ τα δυό δικαστήρια έχει κάνει λάθος, έτσι φαίνεται.

Η εκτίμηση των στοιχείων που παρουσιάζονται σε μιά δίκη, είναι μιά καθαρά υποκειμενική  υπόθεση. Με  άλλους  δικαστές, άλλη μπορεί  να είναι η  απόφαση. Το πρώτο δικαστήριο  παίρνει υπ΄ όψιν τα στοιχεία κατά τέτοιο  τρόπο, ώστε αν  κάνει λάθος, υπάρχει πάντοτε η δυνατότητα δεύτερης δίκης, οι Εφέτες είναι πιό έμπειροι,αν η υπόθεση δεν είναι απλή και υπάρχει περίπτωση  να βγή εσφαλμένη  απόφαση, θα διορθώσει τα πράγματα το Εφετείο.

Βλέπουμε αρκετές φορές να βγαίνουν περίεργες αποφάσεις. Πριν λίγες μέρες, σε μιά δίκη, οι τρεις  « κανονικοί »  δικαστές  έδωσαν  καταδικαστική  ψήφο, οι τέσσερις « ορκωτοί », δηλαδή οι  ερασιτέχνες - που δεν  έχουν ούτε την  κρίση, ούτε την πείρα των επαγγελματιών δικαστών - έδωσαν  όλοι τους απαλλακτική ψήφο. Τι συνέβη στην περίπτωση αυτή ; Αυτό που θεωρώ ότι  έγινε, είναι  ότι έγινε συμφωνία  ανάμεσα στους  πρώτους και τους δεύτερους, να δοθεί αυτή η λύση. Γιατί αυτό ; Ο κατηγορούμενος είναι  « άνθρωπος της νύχτας », έτσι ονομάζονται τα μέλη των σκληρών συμμοριών που δεν διστάζουν εμπρός σε τίποτε. Οι δικαστές  βγάζουν την  σωστή απόφαση, αλλά επειδή  ενδεχομένως  φοβούνται για  τους  εαυτούς τους και για τους ορκωτούς δικαστές, προτείνουν αυτή  τη λύση. Ετσι, βλέπουμε να απαλλάσονται κατηγορούμενοι που  βαρυνονται με  δεκάδες παράνομες πράξεις, μεταξύ  των οποίων και δολοφονίες. Και ο κόσμος απορεί με τις αποφάσεις αυτές.

Πάντως, είναι κοινό μυστικό, ότι αρκετά  συχνά τα δικαστήρια  καταδικάζουν ανθρώπους που είναι αθώοι, αλλά που οι  ενδείξεις είναι τόσο  πολλές, ώστε να  παρασύρουν τα δικαστήρια σε λαθεμένες αποφάσεις. Πολλοί άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από μοιραία γι αυτούς λάθη  δικαστικά. Αυτά  τα λάθη, είναι  ένας από  τους παράγοντες  που οδήγησαν  πολλές χώρες στην κατάργηση της θανατικής  ποινής, έτσι ώστε αν γίνει κάποιο λάθος και αποκαλυφθεί μετά από καιρό, να μπορεί να επανορθωθεί το λάθος που είχε γίνει. Και είναι δικαστικό ρητό, ότι είναι προτιμώτερο να αθωωθούν εκατό ένοχοι, παρά να καταδικαστεί ένας αθώος. Και πρέπει πάντα να θυμόμαστε το επίσης δικαστικό  ρητό που  λέγεται στην Αγγλία : « Εκατό λαγοί δεν κάνουν ένα άλογο, εκατό ενδείξεις δεν κάνουν μιά απόδειξη ».

 

ΠΕ Ρ Ι   Τ Ω Ν « Ε Κ Δ Ι Δ Ο Μ Ε Ν Ω Ν »   Γ Υ Ν Α Ι Κ Ω Ν

Δεν ξέρω τί συμβαίνει, αλλά όταν ακούει ο πολύς κόσμος για τις γυναίκες που μετέρχονται το λεγόμενο  « αρχαιότερο επάγγελμα » του κόσμου, τις βλέπει σαν όντα ενός κατώτερου Θεού. Κάτι σαν σιχαμάρα, κάτι σαν  περιφρόνηση, και μερικά ακόμα  συναισθήματα που παραλείπω να τα αναφέρω, έρχονται στη σκέψη. Από τα αρχαία χρόνια, οι γυναίκες αυτές ήσαν στο περιθώριο των κοινωνιών, απόβλητες σαν τους λεπρούς της αρχαίας εποχής. Που τους έβαζαν ένα κουδούνι  στο λαιμό που χτυπούσε αδιάκοπα στο περπάτημά τους,  και τους υποχρέωναν να  φωνάζουν με δυνατή  φωνή  « Λεπρός, λεπρός ! » . Για  να φεύγουν  από μακρυά τους, όσοι τύχαιναν να περνούν απ΄το δρόμο τους.

Παρ΄όλα ταύτα, οι γυναίκες αυτές που έφταναν στο έσχατο αυτό μέσο επιβίωσης για διαφορετικούς η καθεμιά λόγους, ήσαν  πάντοτε χρήσιμες σε ορισμένες κατηγορίες ανδρών. Δεν χρειάζεται να  απαριθμήσουμε τους  λόγους  για τους  οποίους, κάποιοι  άντρες - λίγοι ή πολλοί - είχαν ανάγκη των υπηρεσιών των  « κοινών » αυτών γυναικών, ο καθένας που έχει γνώση της κοινωνικής πραγματικότητας το καταλαβαίνει καλά αυτό το  πράγμα. Και εν πάση περιπτώσει, για να υπάρχει  αυτή η τάξη των γυναικών  σε πλήθος από χώρες  και στη διάρκεια τόσων αιώνων, είναι ολοφάνερο ότι υπήρχε σημαντικός λόγος που επέβαλε την ύπαρξή τους.

Μεχρι τα τελευταία χρόνια, οι γυναίκες  αυτές ήσαν τελείως  ανοργάνωτες, δεν είχαν κανένα σύνδεσμο μεταξύ τους, πολύ  λιγότερο συνδικαλιστικό φορέα. Αλλά οι περιστάσεις αλλάζουν, τα παλιά φεύγουν, καινούργια  πράγματα έρχονται. Και μέσα σ΄αυτά  τα καινούργια, υπήρξε και η ανάγκη  οργάνωσης ενός τέτοιου συνδικαλιστικού κινήματος. Δεν ξέρω πότε έγινε αυτό σε  άλλες χώρες, στη δική  μας πάντως, η δημιουργία του θα  πρέπει να έγινε μόλις τα τελευταία είκοσι περίπου χρόνια..

Πριν από καπου τρία ή τέσσερα χρόνια, είδα στην τηλεόραση, την τότε πρόεδρο του συνδικαλιστικού κινήματος  των λεγόμενων  « εκδιδόμενων γυναικών », αυτή είναι η επίσημη ονομασία του επαγγέλματος  το οποίο ασκούν. Το  « εκδίδεται », δεν έχει βέβαια καμμιά σχέση με τα βιβλία που  εκδίδονται από τους  εκδοτικούς οίκους, ούτε με τις υπουργικές αποφάσεις που κι αυτές εκδίδονται, κι ούτε ακόμα με τα προεδρικά διατάγματα, που είναι μεν προϊόντα των  υπουργείων, αλλά τυπικά εκδίδονται από τον πρόεδρο της δημοκρατίας. ( Όπως γινότανε άλλοτε με τα βασιλικά διατάγματα ). Απλώς, οι  γυναίκες αυτές  « δίνονται » επ΄άμοιβή στους άντρες, κι αυτό το δίνονται, έγινε  « εκδίδονται ».

Η εν λογω κυρία πρόεδρος του συνδικαλιστικού οργάνου των εκδιδόμενων γυναικών, είχε εμφανιστεί σε ένα τηλεοπτικό προγραμμα, στο οποίο συζητούσαν κάποια  θέματα που δεν θυμάμαι αν είχαν σχέση  με το επάγγελμα  αυτό ( αλλά  μάλλον είχαν ), και  είχε λάβει μέρος στη  συζήτηση. Λοιπόν, η  εν λόγω  πρόεδρος, φαινόταν  σπουδαία χειρίστρια  της ελληνικής γλώσσας, πολύ περισσότερο  από ορισμένους  πολιτικούς που δεν  καταφέρνουν να διατυπώσουν μιά σωστή φράση. Αλλά και η  κριτική θέση που επαιρνε πάνω στα συζητούμενα θέματα, ήταν εξαιρετικά  λογική. Θυμάμαι ότι μου έκαναν  μεγάλη εντύπωση  αυτά, σε μιά εποχή που οι Ελληνες φαίνονται να έχουν ξεχάσει τη γλώσσα τους.

Σε μιά τελευταία απεργιακή  κίνηση που αποφασίστηκε από το συμβούλιο των εκδιδομένων γυναικών, ξαναείδα  την πρόεδρο  αυτή, φαίνεται  ότι ήταν η ίδια. Υποστήριξε με επιχειρήματα τη θέση των επαγγελματιών αυτών, με την  ίδια ευχέρεια όπως και την προηγούμενη φορά. Δεν ξέρω αν  η ρητορική  της, επεισε τις αρχές να  αποδεχτούν τα αιτήματα των ενδιαφερομένων, αλλά  εκτίμησα την ορθότητα  των επιχειρημάτων  της. Το γεγονός ότι πρόκειται για εκδιδόμενες γυναίκες, δεν σημαίνει ότι δεν έχουν κανένα απολύτως δικαίωμα, καμμιά διεκδίκηση, έχουν βέβεια, όπως και οι υπόλοιποι πολίτες της χώρας.

Ας δούμε τώρα, μερικά  χαρακτηριστικά  του επαγγέλματος  αυτού. Από  νομική άποψη, πρόκειται για  επάγγελμα παροχής  υπηρεσιών, όπως υπάρχουν  και άλλα επαγγέλματα παροχής υπηρεσιών. Οι υπηρεσίες  που προσφέρουν, είναι  βέβαια αμειβόμενες, αλλά υπάρχει μεγάλη διαφορά στα  χρηματικά  ποσά με τα  οποία χρεώνουν  τις υπηρεσίες τους. Από τα πολύ χαμηλά και προσιτά  σε όλα σχεδόν  τα βαλάντια, μέχρι τα εξαιρετικά υψηλά, που είναι μόνο για  « πελάτες » πολύ υψηλού οικονομικού επιπέδου.

Όπως συμβαίνει με όλα τα επαγγέλματα παροχής υπηρεσιών, θα έπρεπε και σ΄αυτό να εκδίδονται θεωρημένες από την εφορία αποδείξεις για τα  εισπραττόμενα ποσά. Κι αυτό, για να πληρώνουν  τους φόρους από  την άσκηση  του επαγγέλματος, όπως συμβαίνει με όλους τους άλλους πολίτες. Φαίνεται  όμως, ότι ενώ  πρόκειται για  εκδιδόμενες γυναίκες, εν τούτοις δεν « εκδίδουν » αποδείξεις, αυτό νομίζω ότι γίνεται.  Και δεν γνωρίζω μάλιστα, αν φορολογούνται από το κράτος, όπως  θα ήταν και το  σωστό. Πάντως, είναι  μάλλον πιθανό  ότι καταβάλλουν κάποιο φόρο χωρίς βέβαια παραστατικά  στοιχεία, δηλαδή  κατ΄αποκοπήν, όπως γίνεται και με άλλες τάξεις  επαγγελματιών. Φανταστείτε  να εξέδιδαν και  αποδείξεις από ταμειακές μηχανές. Ποιός από τους  « πελάτες » θα πήγαινε αυτές τις αποδείξεις στην εφορία για να εκπέσουν τα ποσά αυτά από το εισόδημά του ; Γελάτε  εδώ, αλλά είναι  πραγματικά κωμικό να παρουσιάζεις στην εφορία τέτοια χαρτιά, υπό τα μειδιάματα των εφοριακών υπάλλήλων.

Στα παλιά, πολύ παλιά χρόνια, τα χρήματα για τις παρεχόμενες υπηρεσίες, ήσαν πολύ λίγα, ρωτήστε  κάποιους παλιούς  για να σας  ενημερώσουν. ( Αν  και εγώ είμαι  παλιός, δεν θα σας ενημερώσω με καμμιά κυβέρνηση ). Πάντως, τα τελευταία χρόνια, οι αμοιβές έχουν ανέβει σημαντικά μέχρι πολύ, κι αυτό  το βρίσκω πολύ λογικό, έχει πολλά βάσανα αυτό το επάγγελμα, και πολύ δύσκολα τα αντέχει κανείς αυτά.

Ο όρος  « εκδιδόμενες »  γυναίκες, δεν  ήταν σε  χρήση σε παλιότερες  εποχές. Το όνομα που έδιναν στις γυναίκες που  ασκούσαν το επάγγελμα αυτό, ήταν το  « γυναίκες ελευθερίων ηθών », σε  αντίθεση  προς τις άλλες  γυναίκες, που - κατά  συνθήκη  τουλάχιστον - ήσαν αυστηρών ηθών. Θα μπορούσε  όμως σήμερα να χρησιμοποιείται  ο παλιός εκείνος όρος, που έκαμνε την - έστω ψεύτικη - διάκριση στα ήθη  των γυναικών ; Ασφαλώς όχι, τουλάχιστον για τις Δυτικές χώρες. Και ιδού ποιός ο λόγος που δεν μπορεί να χρησιμοποιείται.

Από την εποχή της  λεγόμενης  « σεξουαλικής  επανάστασης » που  κήρυξαν οι γυναίκες στη δεκαετία του 1960, πρώτα  στην Αμερική ( όλα  από την Αμερική  αρχίζουν όπως ξέρουμε ), και κατόπιν στην υπόλοιπη Δύση, η μεγάλη πλειοψηφία των γυναικών, ακόμα κι από τις μικρές ηλικίες των δεκαπέντε  χρόνων, έγιναν  κατά κάποιο  τρόπο, ελευθερίων ηθών. Οχι με την παλιά έννοια  της αμοιβόμενης  γυναίκας, που  « πλάγιαζε » με ένα άντρα και κατόπιν εισέπραττε χρήματα από αυτόν για την εξυπηρέτηση  που του έκανε. Αλλά με την  « δωρεάν » παραχώρηση των υπηρεσιών αυτών, όχι βέβαια σε πολλούς συγχρόνως άντρες, αλλα σε έναν μόνο, που όμως τον αλλάζει  κάθε λίγο και λιγάκι και σε πρώτη ευκαιρία. Φυσικά, αυτό γίνεται πολλές φορές με  σκοπό απώτερο  τη μόνιμη σχέση ( μετά από  κάμποσες δοκιμές με διάφορους αρσενικούς ). Ενώ πολλές επίσης φορές, απλώς για  την ευχαρίστηση που υποτίθεται ότι δίνει  αυτή η  « υπηρεσία », που καθώς  είναι  « τζάμπα », είναι προς  μεγάλο όφελος των αντρών, που έτσι γλυτώνουν από πολλά έξοδα. Ετσι έχουν τα πράγματα σήμερα.

Αξίζει πάντως να σημειωθεί μιά διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στις τωρινές  « εκδιδόμενες », και στις τωρινές  επίσης  « ελευθερίων ηθών ». Ότι με  τις γυναίκες που εκδίδονται, ξέρεις ότι βρίσκονται συνεχώς κάτω από ιατρικό  έλεγχο, ( μιλάμε για  τις επίσημες επαγγελματίες και όχι για  τις εκτός επίσημου επαγγέλματος ). Ενώ με τις ελευθερίων ηθών της σεξουαλικής επανάστασης, ποτέ  δεν ξέρεις αν και πότε  θα σου σερβίρουν  τον γνωστό ιό, που όλοι τον φοβούνται, αλλά που δεν τους εμποδίζει να ρισκάρουν. Οπως ρισκάρει ο « σύζυγος » της ταραντούλας, της γνωστής αράχνης που τρώει τον « σύζυγό » της μετά  τα  « σχετικά » τους. Της λεγόμενης και  « μαύρης χήρας », που τρέχει σ΄αυτήν, ενώ  γνωρίζει  πολύ καλά, ότι στο τέλος της παράστασης θα τον καταβροχθίσει.

 

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΒΕΡΕΣΕΔΙΑ ΤΟΥΣ

                        Ο  Ι     Ε  Λ  Λ  Η  Ν  Ε  Σ     Κ  Α  Ι     Τ  Α                                                     Β  Ε  Ρ  Ε  Σ  Ε  Δ  Ι  Α     Τ  Ο  Υ  Σ     

Εχω τη δουλειά μου - προσωπική ή υπαλληλική - με την οποία κερδίζω τον άρτο τον επιούσιον. Φυσικα, όταν  μιλάμε  σήμερα για  άρτον, δεν  εννοούμε διόλου  το ψωμί, τη  βασική τροφή του  ανθρώπου επί χιλιάδες  χρόνια. Είναι ένα  πλήθος μεγάλο  από πράγματα που μας χρειάζονται, και  άλλα που δεν  μας χρειάζονται, αλλά τα θεωρήσαμε ότι μας είναι τελείως απαραίτητα. Και αυτή την αντίληψη, μάς την επέβαλε η μόδα και η νοοτροπία της εποχής.

Από τη δουλειά μου κερδίζω αρκετά, ίσως μάλιστα και πολλά. Αλλά δυστυχώς, όσα κι αν βγάλω, δεν επαρκούν  για να καλύψουν τις ανάγκες μου. Αλλά  πώς δικαιολογείται η αντινομία αυτή ; Λογικά δεν  στέκεται αυτός ο συλλογισμός. Βγάζω πολλά, σημαίνει ότι περνώ πολύ άνετα και μου περισσεύουν  και αρκετά χρήματα για  να τα χρησιμοποιήσω σε κάποια έκτακτη ανάγκη.

Πριν από τέσσερις - πέντε δεκαετίες, ο άνθρωπος  που θα  κέρδιζε τα μισά  από αυτά που κερδίζει σήμερα, περνούσε  άνετα και χωρίς καμμιά οικονομική στενοχώρια. Οσο κι αν το ήθελε, δεν μπορούσε να κάνει μιά  μεγάλη υπέρβαση των εξόδων του, παρεκτός κι αν ήταν να χτίσει μιά βίλλα με μεγάλο κήπο, δενδροστοιχίες και τα συναφή. Αλλά οι βίλλες την εποχή εκείνη δεν ήσαν και τόσο της μόδας, στην  πόλη μας δεν υπήρχε  ούτε μία για δείγμα. Να πάει διακοπές σε ένα  νησί ; Ούτε αυτού  του είδους οι  διακοπές ήσαν  τότε της  μόδας, γενικώς ο κόσμος δεν πολυπήγαινε  διακοπές τότε, εκτός από μιά μικρή μειοψηφία. Αλλά και να πήγαινε σε κάποιο νησί, ήταν  τόσο πολύ φτηνά τα  πράγματα τις παλιές  εκείνες εποχές, που ο καθένας μπορούσε να  κάνει διακοπές στο  εσωτερικό. Γιατί  όμως να πάει σε  διακοπές τις εποχές εκείνες, μήπως είχε τη σημερινή  βαβούρα της πόλης, με  τους πολλούς εκνευρισμούς της  δουλειάς, το χάος της κυκλοφορίας που  σου σπάζει τα νεύρα  και θέλεις να ξεφύγεις για  κάποιο διάστημα  από όλα αυτά ; Οσο για ταξίδια στο  εξωτερικό, δεν υπήρχε  καμμιά τάση για τουρισμό, ελάχιστοι ανθρωποι - κυρίως από την πρωτεύουσα - θα έκαμναν  ένα μικρό ταξείδι  στο Παρίσι, τη Ρώμη και το Λονδίνο. Και πέραν τούτου, ουδέν.

Τα πράγματα άλλαξαν με την πάροδο του χρόνου, αλλά με  πολύ αργό ρυθμό. Σιγά σιγά, καινούργιοι τρόποι, καινούργιες συνήθειες επικρατήσανε. Φυσικα  δεν προσαρμόστηκαν στα καινούργια  αυτά δεδομένα  όλοι οι άνθρωποι, και  κυρίως οι  Ελληνες. ( Οι Ευρωπαίοι είχαν προηγηθεί - όπως και  σε άλλα πράγματα - στον τομέα αυτό ). Αλλαγές στον τρόπο ζωής, αλλαγές στον τρόπο  διασκέδασης, αλλαγές σε  πολλούς άλλους τομείς της ζωής ερχόντουσαν η μιά μετά την άλλη. Και όλες αυτές οι  αλλαγές, δημιουργούσαν  την ανάγκη για  όσο γινόταν περισσότερα χρήματα. Και βέβαια, τα έσοδα δεν μπορούσαν να αυξάνονται με το  ρυθμό αύξησης των εξόδων, ανέβαιναν με χαμηλούς ρυθμούς.

Να κάνουμε περικοπές των εξόδων από άλλες ανάγκες, δεν είναι και τόσο εύκολο. Αλλά δεν μπορούμε  και να μείνουμε  πίσω από τις εξελίξεις της  σύγχρονης  κοινωνίας, αυτό είναι τελείως απαράδεκτο. Πρέπει  να βρούμε χρήματα  με οποιοδήποτε τρόπο, αποκλειομένης βέβαια της ληστείας σε τράπεζα, που ίσως θα μας στείλει σε διακοπές σε μιά φυλακή. Και αυτό δεν είναι βέβαια μέσα στα  « κοινωνικώς » αποδεκτά, το αφήνουμε λοιπόν κατά μέρος.

Ανατρέχουμε στο παρελθόν, και  βρίσκουμε μιά  λύση. Θυμόμαστε ότι  τα παλιά χρόνια, οι άνθρωποι στη  χώρα μας, αγόραζαν πολλά  πράγματα επί  πιστώσει, τουρκιστί βερεσέ. Πή-γαινες σε ένα  κατάστημα, έπαιρνες αυτά που  σου χρειαζόντουσαν, και έλεγες στον μαγαζάτορα - που βέβαια σε ήξερε καλά, ήσουν τακτικός πελάτης του - την τυποποιημένη τοτε φράση : « Δεν έχω τώρα, γράψτα ». Και ο μαγαζάτορας, που δεν ήθελε να  δυσαρεστήσει τον πελάτη του και να τον χάσει, έπαιρνε  το τεφτέρι του, έβρισκε  το όνομά σου σε κάποια σελίδα, και τα  « έγραφε » εκεί. Όταν  αργότερα θα σου  βρισκόντουσαν χρήματα, πήγαινες ξανά στο μαγαζί, έδινες τα χρωστούμενα, και ο μαγαζάτορας έβγαζε πάλι το τεφτέρι του, έβρισκε το όνομά σου και έσβυνε το ποσό που πριν από μήνες είχε γράψει.

Καλό, πολύ καλό εκείνο  το σύστημα. Μόνο που  δεν μπορείς να πάς τώρα στο ταξειδιωτικό πρακτορείο, και να ζητήσεις να σου κλείσουν θέσεις στο αεροπλάνο, δωμάτια στο μέρος του προορισμού σου, και να του πείς με τον παλιό τρόπο : « Γράψτα, δεν έχω τώρα χρήματα, θα σου τα δώσω  όταν θα έχω την  ευχέρεια ». Στη  σημερινή εποχή, αυτού  του είδους οι συναλλαγές έχουν από καιρό εκλείψει.

Αλλά μην στεναχωριέσαι, υπάρχουν κάποιοι καλοί άνθρωποι που θα σε διευκολύνουν στο ζήτημα που σε απασχολεί. Αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται μέσα σε κάποια κτίρια, έξω από τα οποία υπάρχει μιά ταμπέλλα που γράφει  « Τράπεζα Τάδε ». Εκεί μέσα θα πας να μπής, και εκεί θα σου τακτοποιήσουν την υπόθεσή σου.

Πρόκειται και πάλι για το παλιό σύστημα του  « βερεσέ ». Μόνο που τώρα δεν πρόκειται για το μαγαζάτορα που  σου έδινε τα πράγματα  επί πιστώσει και χωρίς καθόλου τόκο για πολύ μεγάλο χρονικό  διάστημα. Είναι ένα  δάνειο από τράπεζα, από αυτά που δίνουν οι τράπεζες σε πολλούς που θεωρούν ότι έχουν τα εχέγγυα  της αξιοπιστίας. Αλλά τα δάνεια αυτά δεν είναι άτοκα, έχουν ένα μάλλον υψηλό επιτόκιο, το  οποίο μεταφράζεται  σε τόκους αρκετούς, ανάλογους με τον χρόνο εξώφλησης του δανείου.

Στην τράπεζα αυτή, σε έχουν εξυπηρετήσει και άλλες φορές που είχες ανάγκη χρημάτων. Για ποιούς λόγους είχες ζητήσει  τότε τα χρήματα αυτά  από την τράπεζα ; Για διάφορους λόγους, μεταξύ των  οποίων και για να αγοράσεις μερικά καταναλωτικά αγαθά. Αυτά τα δάνεια - που είναι μιά καινούργια εφεύρεση των τραπεζών - είναι τα γνωστά με τα όνομα  « καταναλωτικά δάνεια ». Λέει ο τραπεζίτης : « Στο  σημερινό κόσμο, όλοι  τρέχουν να αγοράσουν, έχουν δεν έχουν λεφτά. Εμάς δεν μας ενδιαφέρουν αυτοί που έχουν, τι συμφέρον θα έχουμε από αυτούς ; Μας ενδιαφέρουν όμως αυτοί που δεν έχουν. Και ενώ δεν έχουν, θέλουν κι αυτοί να αγοράσουν. Λοιπόν, σ΄ αυτούς θα κάνουμε την  προσφορά μας. Που θα λέει : Σας δίνουμε τη δυνατότητα να αγοράσετε τα πράγματα που θέλετε, και αργότερα, όταν θα ευκαιρείτε, μας τα δίνετε πίσω. Φυσικά, γι αυτή  τη διευκόλυνση που  σας παρέχουμε, πρέπει  και σεις να κάνετε κάτι για το καλό που σας κάμνουμε ». Το είπαμε και λίγο πιό πάνω, πρόκειται για το παλιό σύστημα του  « βερεσέ » ( με την  απαραίτητη προσθήκη των  τόκων ) που οι παλιοί εκείνοι μαγαζάτορες χρησιμοποιούσαν, χωρίς να χρεώνουν όμως και τόκους στους πελάτες τους.

Πολύ πριν να εφευρεθούν  τα καταναλωτικά δάνεια - που εύκολα τα παίρνεις και δύσκολα τα εξωφλείς - υπήρχαν τα εμπορικά λεγόμενα δάνεια. Είναι γνωστό, ότι δεν υπάρχει έμπορος που να μην  έχει ανάγκη από  δανεισμό, τουλάχιστον σε κάποιες δύσκολες γι αυτόν περιστάσεις. Και τίθεται το βασανιστικό ερώτημα. Να πάει στην τράπεζα, ή να ζητήσει δάνειο από ιδιώτες ; Στην τράπεζα  ζητούν να εξασφαλιστούν  ότι είναι αξιόπιστος, ή ότι διαθέτει κάποια ακίνητα  για να τα  υποθηκεύσει. Αν πληρεί  αυτές τις προϋποθέσεις, του  δίνουν το δάνειο. Αν δεν έχει  αυτές τις προϋποθέσεις, ο μόνος  δρόμος που του  απομένει, είναι να κατάφύγει στους ιδιώτες δανειστές, μιά κάστα ανθρώπων που από χιλιετίες υπάρχουν στις πολιτισμένες  χώρες, και  είναι γνωστοί  με το πολύ  ευχάριστο στα  αυτιά, όνομα  « τοκογλύφοι ».

Οι τράπεζες έχουν και άλλες προσφορές, μεταξύ αυτών είναι και  τα στεγαστικά δάνεια. Πρόκειται για μιά διευκόλυνση που κάμνει πάρα πολλούς ανθρώπους να μπορούν να αγοράσουν ένα δικό τους σπίτι, που υπό άλλες συνθήκες θα  τους ήταν πολύ  δύσκολο ως αδύνατο να το καταφέρουν. Φυσικά και εδώ υπάρχει και το ανάλογο επιτόκιο, αλλά  είναι φανερό ότι δεν θα μπορούσε να γίνει αλλοιώς, πρέπει να λέμε και του στραβού  το δίκαιο. Ακόμα και το σπίτι σου λοιπόν, μπορείς να το αγοράσεις βερεσέ.

Αλλά το να παίζεις βερεσέ στο χρηματιστήριο, ε, αυτό είναι κάτι το εντελώς παλαβό. Και όμως - όπως καλά θα θυμόσαστε - έγινε κι αυτό πριν από δυό περίπου χρόνια. Δόθηκε επίσημη γραμμή από  οικονομικούς κύκλους, να πάει ο κόσμος στις τράπεζες και να δανειστεί χρήματα που θα τα έβαζε στο χρηματιστήριο, να τα παίξει δηλαδή κορώνα γράμματα. Δηλαδή οι τράπεζες μπήκαν - και  γιατί να μην  το κάνουν ; - στο  παιχνίδι του  « ναού »  του  χρήματος. Και θυμάστε καλά τι συνέβη την εποχή εκείνη.

Πρόσφατη ανακοίνωση  επίσημη, λέει  ότι οι Ελληνες  χρωστούν στις  τράπεζες τέσσερα τρισεκατομμύρια  εννιακόσια  δισεκατομμύρια  δραχμές, δεν κάθομαι  να υπολογίσω αυτό το ποσό σε Ευρώ. Από αυτά, το  ενάμισυ τρισεκατομμύριο, αφορά  σε δάνεια καταναλωτικά και δάνεια για διακοπές. Βερεσέδια  μπόλικα δηλαδή, και να δούμε πώς θα τα εξωφλήσουν αυτοί που δανείστηκαν τα φράγκα αυτά.

Και το άκρο άωτο του βερεσέ, που ανακοινώθηκε πριν από λίγες μέρες. Πιτσιρίκος επαρχιακής πόλης, έπαιζε  επί πιστώσει για  κάμποσο ή  πολύ καιρό, παιχνίδια  και λαχεία σε πρακτορεία Προ - πο. Το ποσό  των οφειλών του  προς τα πρακτορεία αυτά, έφτασε τα τριανταεπτά εκατομμύρια δραχμές, το πιστεύετε ή όχι. Τα οποία  δεν μπορούν να  τα εισπράξουν από κανένα, τα δυό πρακτορεία  που έκαμναν αυτή τη  διευκόλυνση. Και όχι  μόνο αυτό. Δόθηκε  εντολή να κλείσουν τα  πρακτορεία αυτά, να αφαιρεθεί  η άδεια λειτουργίας τους. Δηλαδή, εκεί που μας χρωστούσανε, μας πήραν και το βώδι.

Αυτά τα πράγματα  κάμνουν οι πολίτες της πιό  ιστορικής χώρας, που  γέννησε τον μεγαλύτερο πολιτισμό όλων των  αιώνων. Το έχουν ρίξει  στο βερεσέ, και να  τους αλλάξεις αυτή τη συνήθεια δεν γίνεται με καμμιά  κυβέρνηση. Είπα  κυβέρνηση ; Τώρα θα τα πούμε και για τις κυβερνήσεις που διαφεντεύουν αυτό τον τόπο. Λοιπόν, όταν αυτές οι κυβερνήσεις θέλουν να δώσουν παροχές στους ανθρώπους του λαού με την πρόθεση να αρπάξουν με όποιον μπορούν τρόπο την ψήφο τους, τί κάνουν ; Επειδή τα  ταμεία του κρατους είναι  μονίμως άδεια ή δεν περισσεύουν  φράγκα για  παροχές, πηγαίνουν  αυτά τα καλά  παιδιά  στις ξένες τράπεζες και παίρνουν  μερικά γερά  δάνεια, και με  τα χρήματα των δανείων  αυτών, δίνουν  όσα μπορούν και όσα  θέλουν, στους ανθρώπους  που θα πάνε να  ψηφίσουν. Και με  αυτό τον τρόπο, μαζεύουν κάμποσες ψήφους παραπάνω, ιερός ο σκοπός, που άλλωστε αγιάζει τα μέσα.

Αλλά τα δάνεια αυτά έχουν συνήθως και ένα επιτόκιο που είναι κάπως αλμυρό. Και αρχίζουν να πέφτουν οι  τόκοι, και ύστερα  γίνεται ανατοκισμός  και τα ποσά μεγαλώνουν. Και επειδή δεν μπορούν να πληρώνουν τους τόκους ή μέρος των  δανεικών, παίρνουν άλλο δάνειο για να πληρώσουν  τα βερεσέδια τους. Κι αυτό γίνεται  σχεδόν συνεχώς και με μεγάλη επιδεξιότητα. Και αν δεν μας κηρύσσουνν σε πτώχευση, είναι για διάφορους λόγους που δεν θέλω να τους ονοματίσω, γιατί θα έπαιρνε πολύ χώρο και πολλή ώρα.   

 

ΟΤΑΝ ΛΥΩΣΟΥΝ ΟΙ ΠΑΓΟΙ

           Ο  Τ  Α  Ν     Λ  Υ  Ω  Σ  Ο  Υ  Ν     Ο  Ι     Π  Α  Γ  Ο  Ι

         Αυτή η υπόθεση επαναλαμβάνεται  κατά πολύ αραιά  διαστήματα. Εκεί  που επικρατεί το συνηθισμένο κλίμα στο Βόρειο κυρίως ημισφαίριο της γής, αρχίζει να πέφτει σιγά σιγά η θερμοκρασία - τους λόγος δεν τους ξέρω, έχουν διατυπωθεί διάφορες υποθέσεις και θεωρίες - και αρχίζουν να σχηματίζονται  με βραδύ ρυθμό βέβαια, τεράστιοι όγκοι από πάγους, σε περιοχές που πρωτύτερα και επί χιλιάδες χρόνια ήσαν με σχετικά ήπιο κλίμα, ή εν πάση περιπτώσει όχι ιδιαίτερα ψυχρό. Οι πάγοι αυτοί που μπορεί να γίνουν ολόκληρα βουνά, μερικές φορές ύψους δύο και τριών χιλιάδων μέτρων καθώς ο ένας σχηματίζεται πάνω στον άλλο, ονομάζονται παγετώνες. ( Είναι σαν τους παγετώνες που και σήμερα σχηματίζονται πάνω σε πολύ ψηλά βουνά, όπως οι Αλπεις και τα  Ιμαλαϊα, όπου οι  θερμοκρασίες είναι πολύ χαμηλές, ιδιαίτερα τους χειμερινούς  μήνες ). Οι  πάγοι αυτοί  κατεβαίνουν μέχρι  την κεντρική  Ευρώπη, και ανάλογα και στις άλλες  ηπείρους του Βόρειου  ημισφαίριου, για  το Νότιο ημισφαίριο  δεν έχω     πληροφορίες, αλλά μάλλον θα πρέπει και σ΄αυτό να υπάρχουν κάποια όμοια φαινόμενα, ίσως περιορισμένα. Η κατάσταση  αυτή διαρκεί  επί πολλά  χρόνια, και ονομάζεται  « παγετωνική περίοδος ».  Το φαινόμενο αυτό των παγετωνικών  περιόδων, φαίνεται  ότι πρωτοεμφανίστηκε πριν από περίπου ένα εκατομμύρια  χρόνια. Και επαναλαμβάνεται κατά άτακτα χρονικά διαστήματα, υπολογίζεται ότι έχουν γίνει δεκατρείς τέτοιες παγετωνικές περίοδοι.

Στο διάστημα μιάς παγετωνικής περιόδου, τα νερά του Βόρειου Ατλαντικού, παγώνουν μέχρι το ύψος της Νέας Υόρκης, και ο πάγος που καλύπτει τον ωκεανό, μπορεί να φτάσει το πάχος των τριακοσίων  μέτρων. Αποτέλεσμα αυτού  του γεγονότος, είναι  να κατέβει πολύ η στάθμη των θαλασσών για όσο διάστημα θα κρατήσει η παγετωνική περίοδος. Στο διάστημα αυτό, όλα τα έμψυχα όντα, μαζεύονται  στις περιοχές  που έχουν συνήθως  εύκρατα κλίματα,  αλλά και σ΄αυτά η μέση θερμοκρασία πέφτει στους έξι βαθμούς πάνω από το μηδέν.

Η παγετωνική περίοδος  τελειώνει κάποτε, ο ήλιος αρχίζει πάλι να ζεσταίνει, και σιγά σιγά, τα πράγματα  επανέρχονται στο  κανονικό. ( Φαίνεται, ότι η  τελευταία παγετωνική περίοδος, έληξε πριν από  δέκα ή δώδεκα χιλιάδες χρόνια, και οι επιστήμονες λένε ότι δεν θα έλθει άλλη, αυτή ήταν  η τελευταία ). Με τη λήξη  της παγετωνικής περιόδου, οι πάγοι με το τεράστιο πάχος, αρχίζουν να λυώνουν, και το νερό που προκύπτει, φουσκώνει πάλι τη θάλασσα κατά το ίδιο ύψος που  είχε κατέβει την παγετωνική  περίοδο, και πλημμυρίζουν  όλα τα χαμηλά σημεία της γής.

Καινούργια παγετωνική περίοδος λοιπόν δεν θα ξανάρθει, καλό αυτό για κείνους που είναι ευαίσθητοι στο  κρύο και δεν ανέχονται χαμηλές θερμοκρασίες. Αλλά αν  δεν θα έχουμε σχηματισμό πάγων, φαίνεται ότι σε όχι πολύ μακρυνό καιρό, θα έχουμε το ακριβώς αντίθετο : Το λυώσιμο τεράστιων ποσοτήτων πάγων, όχι μόνο στο Βόρειο ημισφαίριο, αλλά και στο Νότιο, και μάλλον  με τα ίδια  αποτελέσματα που είχαμε  στο τέλος κάθε  παγετωνικών περιόδων, το πλημμύρισμα  των χαμηλών  περιοχών της  ξηράς. Το πώς  θα συμβεί  αυτό το  φαινόμενο, θα προσπαθήσουμε να το εξηγήσουμε αμέσως.

Εδώ και διακόσια περίπου χρόνια, απ΄την αρχή της βιομηχανικής επανάστασης, οι άνθρωποι άρχισαν να  καίνε διάφορες ουσίες, που μπορούσαν  με την καύση τους  να αποδώσουν ενέργεια. Στην αρχή ήταν  ο λιθάνθρακας, το  πετροκάρβουνο. Όταν καίγεται το πετροκάρβουνο, παράγονται  διάφορα  αέρια, οξείδια του  άνθρακα, ( διοξείδιο, μονοξείδιο ), κι ακόμα  και μερικά άλλα σε μικρότερες ποσότητες. Αυτά τα  αέρια, μένουν εν  μέρει στην ατμόσφαιρα, ενώ το διοξείδιο του άνθρακα απορροφάται από τα δέντρα, και διασπάται πάλι σε άνθρακα και οξυγόνο. Ετσι, αποφεύγεται η μόλυνση της ατμόσφαιρας από μονίμως αδιάσπαστα αέρια.

Από τα τέλη του δέκατου  ένατου αιώνα, πριν από εκατόν είκοσι χρόνια δηλαδή, άρχισαν να χρησιμοποιούνται για παραγωγή ενέργειας και τα προϊόντα του πετρελαίου. Αυτά όμως τα καύσιμα, προκαλούν βαρειά και  μόνιμη μόλυνση της  ατμόσφαιρας, καθώς  τα αέρια που παράγονται, ( διοξείδιο του αζώτου, διοξείδιο του θείου και άλλα τινά ), δεν  διασπώνται και παραμένουν στα χαμηλά στρώματα  της ατμόσφαιρας. Στις πρώτες  δεκαετίες, κανένας δεν έδινε σημασία στο ζήτημα αυτό, αλλωστε και η κατανάλωση πετρελαιοειδών ήταν μάλλον περιορισμένη.

Από τη δεκαετία του 1930 όμως, άρχισε  να αυξάνεται αλματωδώς ο αριθμός των αυτοκινήτων, αλλά και των εργοστασιακών  μονάδων  και των πάσης φύσεως  μηχανών εσωτερικής και εξωτερικής καύσης. Η ατμόσφαιρα σιγά αλλά σταθερά, άρχισε να επιβαρύνεται με τεράστιες ποσότητες αερίων, αυτών που αναφέρθηκαν πιό  πάνω. Και όσο προχωρούσαν τα χρόνια, τόσο και περισσότερη γινόταν η επιβάρυνση. Και κάποια στιγμή, μας ανακοίνωσαν οι ειδικοί, ότι γρήγορα θα μπαίναμε σε μιά καινούργια περίοδο, στην οποία θα εμφανιζόταν το  « φαινόμενο του θερμοκηπίου ».

Τι είναι τελοσπάντων αυτό το φαινόμενο του θερμοκηπίου, που πολύ ακούμε γι αυτό, αλλά λίγα μας λένε περί τίνος ακριβώς πρόκειται ; Η ατμόσφαιρα - λένε  οι ειδικοί - θα ζεσταθεί τόσο πολύ, ώστε σε  κάποια κοντινή ή  κάπως μακρυνή  εποχή, θα αρχίσουν  να λυώνουν - με βραδύ αλλά  σταθερό  ρυθμό - οι πάγοι που  καλύπτουν  τους πόλους, αλλά και  τα χιόνια που βρίσκονται σκορπισμένα  πάνω στα ψηλά βουνά, σε όλη την επιφάνεια της γής. Όλα αυτά, θα γίνουν νερό, και το νερό αυτό θα γεμίσει τους ποταμούς, τις λίμνες, αλλά και πιό πολύ τις θάλασσες και τους ωκεανούς. Και θα γίνει  αυτό που γινότανε στη λήξη κάθε παγετωνικής περιόδου, θα υψωθεί  η στάθμη του νερού σ΄όλόκληρη τη θάλασσα, κατά δέκα ως δώδεκα μέτρα, μάλιστα, αυτό  προβλέπουν  ότι θα γίνει, δεν  μπορούμε πιά  να το αποφύγουμε. Και δεν μπορούμε να το  αποφύγουμε, επειδή  τα αέρια αυτά  που έμειναν στην ατμόσφαιρα, μπλοκάρουν την θερμότητα που παίρνουμε απ΄τον ήλιο, και δεν την αφήνουν να επιστρέψει στο διάστημα.

Πολύ ωραία πηγαίνουν  τα πράγματα, μπορούμε  να χειροκροτήσουμε όλοι μαζύ εν χορώ αυτές τις θαυμάσιες εξελίξεις, που μας τις φέρνουν τα πετρέλαια, τα πετροκάρβουνα και άλλα τινά. Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, αλλά οι χειμώνες  τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, δεν είναι αληθινοί χειμώνες. Θυμάμαι ότι πριν από το 1970, οι χειμερινές θερμοκρασίες στη Νορβηγία ήσαν κάπου  στους τριάντα  μέχρι  σαράντα βαθμούς κάτω από το μηδέν. Η χειμωνιάτικη Μόσχα, είχε θερμοκρασίες  γύρω στους τριανταπέντε  βαθμούς κάτω απ΄το μηδέν. Τι γίνεται τώρα ; Η Νορβηγία έχει  θερμοκρασίες γύρω στους  εικοσιπέντε βαθμούς, η Μόσχα μόλις πιάνει τους  δεκαπέντε  ή είκοσι  βαθμούς κάτω από  το μηδέν. Στα παλιά  χρόνια, η Κεντρική Ευρώπη - όπως μου ανέφεραν Ελληνες εργαζόμενοι στη Γερμανία -είχε θερμοκρασίες της τάξης των τριάντα  βαθμών, και κάθε χρόνο  στο Νευροκόπι, ο υδράργυρος  κατέβαινε στους εικοσιπέντε με  τριανταπέντε βαθμούς, κρύο  δηλαδή αφόρητο. Μάλιστα, το  ρεκόρ στο Νευροκόπι - έτσι λέγεται - ήταν σαρανταδύο βαθμοί.

Αν κάνουμε συγκρίσεις με τις τωρινές θερμοκρασίες, θα δούμε ότι έχουν ανέβει, έχουν ανέβει  πολύ. Δεκαπέντε, είκοσι  βαθμούς  πιό πάνω απ΄ όσο  ήσαν στις  προηγούμενες εποχές. Τώρα, θα ρωτήσετε ίσως : Μήπως και σε προηγούμενους καιρούς, σε προηγούμενους αιώνες, είχε  παρατηρηθεί  κάτι ανάλογο ; Λοιπόν, όχι, πάντοτε  οι χειμώνες ήσαν  αληθινοί χειμώνες, πότε πολύ βαρείς, πότε κάπως ελαφρότεροι, αλλά πάντως χειμώνες.

Τι θα γίνει όταν σηκωθούν τα νερά πάνω από τα δεκα ή τα δώδεκα μέτρα ; Πόσες εκτάσεις θα καλυφθούν από τα νερά ; Ομολογώ ότι είναι αδύνατο να υπολογίσω  το ποιές περιοχές και σε ποιά έκταση θα καλυφθούν από τα νερά. Ο καθένας μπορεί να κάνει κάποιες σκέψεις, ή αν θέλει, να μην σκέφτεται καθόλου το ζήτημα και στενοχωριέται.

Υ.Γ. Σχετικά πρόσφατα, μας ανακοίνωσαν επίσημα οι Φυσικοί της ατμόσφαιρας, ότι γύρω στο έτος 2035,  ο καιρός  στην Νότια Βαλκανική, δηλαδή στην Ελλάδα και  στις περιοχές της Μεσογείου, θα είναι όπως είναι τώρα οι καιρικές συνθήκες της Βόρειας Σαχάρας. Αμάν και τι θα γίνει τότε με τους κατοίκους της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Νότιας Γαλλίας, της Κεν-τρικής  και Νότιας Ιταλίας, και  φυσικά και  της Ελλάδας και  των άλλων  περιοχών που  βρίσκονται στο περίπου της ίδιας περιοχής, Τουρκίας, Λιβάνου, Συρίας και των λοιπών τριγύρω περιοχών. Και είπαν ακόμα, οι Φυσικοί της ατμόσφαιρας, ότι η Σουηδία θα έχει την εποχή εκείνη, το  κλίμα που υπάρχει  τώρα στην  περιοχή της Μεσόγειου θάλασσας.  Τα πάνω κάτω δηλαδή, και όλοι ξέρουμε, γιατί θα γίνουν αυτές οι αλλαγές.

Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ " ΜΑΣΤΙΓΑ " ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

          Η     Λ  Ε  Γ  Ο  Μ  Ε  Ν  Η     « Μ  Α  Σ  Τ  Ι  Γ  Α »   Τ  Ο  Υ

                                         Α  Ι  Ω  Ν  Α

Μέχρι τη δεκαετία  του 1980, δεν ξέραμε  τίποτε για το  ζήτημα, δεν  είχαμε την παραμικρή ιδέα του πράγματος. Θυμάμαι πολύ καλά, ότι  κάπου εκεί, στις αρχές της δεκαετίας εκείνης, είχα διαβάσει σε  αγγλόφωνο περιοδικό  που εκδίδεται  στις Ενωμένες Πολιτείες, ότι παρουσιάστηκε μιά εντελώς καινούργια ασθένεια, που - ευτυχώς - προσβάλλει  μόνο τους  ομοφυλόφιλους άντρες. Αυτή ήταν η πρώτη πληροφορία που είχα σχετικά με την καινούργια αρρώστεια. Γενικώς όμως στη χώρα μας, δεν υπήρχε ακόμα  καμμιά πληροφόρηση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ούτε από τους επιστημονικούς κύκλους.

Αλλά τα άσχημα νέα δεν άρχισαν να έλθουν. Μας είπαν στην  αρχή, ότι η ασθένεια αυτή είχε ξεκινήσει  από κάποιους  ομοφυλόφιλους  άντρες που είχαν  έλθει στις  Πολιτείες από τη δημοκρατία της Αϊτής - που  αποτελεί το  μισό κομμάτι  του νησιού  Ισπανιόλα, το άλλο μισό είναι η Δομινικανική δημοκρατία - και την είχαν φέρει στους Αμερικανούς που έχουν την λεγόμενη  « ιδιατερότητα » αυτή. ( Που  οι γνωστοί  σαν  « κανονικοί » άντρες, την  ονομάζουν  « σεξουαλική διαστροφή » ).

Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός, και άλλες πληροφορίες άρχισαν να έρχονται. Η ασθένεια δεν περιορίζεται - δυστυχώς - μόνο στους  ομοφυλόφιλους, πάει και στους ετεροφυλόφιλους. Και πώς έφτασε να πάει και σ΄αυτούς ; Πολύ απλό, καποιοι ομοφυλόφιλοι συμβαίνει να είναι και αμφιφυλόφιλοι ( συγγνώμην για το νεολογισμό αυτό ). Και έχοντας μολυνθεί από τους ομοφυλόφιλους συντρόφους  τους, μετέδωσαν   τον ιό που προκαλεί  τη νόσο και σε γυναίκες. Κατόπιν η κατάσταση πήρε τη φυσιολογική της πορεία.

Εκείνη την εποχη πάνω  κάτω, χρειάστηκε ο γράφων να εισαχθεί στο νοσοκομείο, και να υποβληθεί σε μετάγγιση αίματος. Πέντε φιάλες αίματος χρησιμοποιήθηκαν γι αυτό το σκοπό, οι τρεις μάλιστα είχαν έλθει από τη Θεσσαλονίκη με παρέμβαση φίλου συναδέλφου που υπηρετούσε στο νοσοκομείο, και είχαν παρθεί από στρατιώτες. ( Αυτό  δεν σημαίνει ότι αυτές οι φιάλες χρησιμοποιήθηκαν  στη μετάγγιση, όλοι ξέρουμε  ότι όταν ζητείται αίμα, συνήθως τοποθετείται στο  ψυγείο για επόμενη  χρήση, εις αντικατάσταση  του υπάρχοντος  αίματος, για να μην παρατηρηθεί έλλειψη αργότερα ).

Εκείνη την εποχή δεν  ανησύχησα, καθώς δεν  είχε τίποτε ανακοινωθεί σχετικα με κρούσματα της ασθένειας στην Ελλάδα. Αλλά μετά κάποιο καιρό - που δεν  θυμάμαι πόσος ήταν - κάτι  άρχισε να με  ανησυχεί. Ρε σύ - λέω στον  εαυτό μου - λές να ήταν  καμμιά φιάλη μολυσμένη και να σου  μετέδωσε  τον ιό, και δεν είναι  τίποτε άλλο, αλλά μπορούν να σου κολλήσουν οι συμπολίτες και καμμιά ρετσινιά ; Κι αυτή η σκέψη δημιουργήθηκε, επειδή την εποχή εκείνη δεν υπήρχε κανένας τρόπος - τουλάχιστον στη χώρα μας - για να ελέγξουν το αίμα, αν ήταν μολυσμένο ή όχι.

Πέρασαν μερικά χρόνια, και σιγά σιγά, έγινε γνωστό στους πάντες, ότι μέγας κίνδυνος είχε εμφανιστεί στον κόσμο μας. Μα τί είχε συμβεί, ξεφύτρωσε μιά μέρα ένας επικίνδυνος ιός ετσι, εκ του μηδενός και χωρίς καμμιά  αιτία ; Διάφορες  φήμες άρχισαν να  κυκλοφορούν, ξέρετε ότι  οι άνθρωποι αρέσκονται να δίνους ερμηνείες για πάντα τα συμβαίνοντα φαινόμενα, συνήθως χωρίς καμμιά βάση, αβασάνιστα. Πάντως, τελικά  δεν βρέθηκε η αιτία  για την εμφάνιση  του ιού, η  μόνη κάπως πιθανή  ερμηνεία  ήταν ότι ο ιός  είχε έλθει  από τον  λεγόμενο  « κόκκινο » πίθηκο, έναν πίθηκο που πρώτη φορα είχα ακουσει το όνομά του.

Επειδή ο ιός αυτός μεταδίδεται με  τον γνωστό και μη κατονομαζόμενο τρόπο, άρχισε να μεταδίδεται με  ταχύτητα μεγάλη. Είναι  αλήθεια, ότι σε πάρα πολλές χώρες δεν υπήρχε καμμιά ενημέρωση του κοινού πάνω σ΄ αυτό το ζήτημα, αυτό συνέβη  και στη χώρα μας. Και όχι μόνο στις αρχές, αλλά και  σήμερα ακόμα. Ειδικά  στις καθυστερημένες από κάθε άποψη χώρες, η ασθένεια απλώθηκε πολύ γρήγορα. Και η μεγαλύτερη εξάπλωση παρατηρήθηκε σε μερικές περιοχές, όπου  και η γνώση  ήταν σχεδόν  ανύπαρκτη, και οι  σχέσεις μεταξύ  των δύο φύλων  εντελώς ή  πολύ ελεύθερες. Καλός  ο ελεύθερος  έρωτας, έτσι  δεν είναι ; Αλλά στην προκειμένη περίπτωση, μπορεί να σου βγεί πολύ ξινός.

Η ασθένεια  αυτή δεν είναι στην πραγματικότητα ασθένεια. Ο ιός που την προκαλεί, δεν δημιουργεί ο ίδιος κανένα σύμπτωμα. Το μόνο που κάμνει, είναι να εξασθενεί σε πολύ μεγάλο βαθμό τη φυσική  αντίσταση που έχει ο  οργανισμός εναντίον  των μικροβίων και των ιών που εισβάλλουν μέσα  του, και που υπό κανονικές συνθήκες, αντιστεκεται σθεναρά στον εισβολέα και τις  περισσότερες φορές  τον νικά. Ακόμα  και τα διάφορα  φάρμακα - χημειοθεραπευτικά και  αντιβιοτικά - που  δίνουμε σε ένα  άρρωστο, δεν  μπορούν να κάνουν  τίποτε, αν δεν υπάρχει ειδική αντίσταση του ίδιου του οργανισμού. Δηλαδή τα φάρμακα αυτά, βοηθούν τις αμυντικές δυνάμεις του οργανισμού να αντεπεξέλθουν στον εισβολέα.

Όταν ο ιός προσβάλλει το αμυντικό σύστημα του οργανισμού, επιτρέπει σε μικρόβια και άλλους ιούς να επιτίθενται εναντίον αυτού του  οργανισμού, κι αυτό μπορεί να συμβαίνει πολύ συχνά. Ακόμα, οι  παθήσεις που  προκαλούνται  έτσι, εμφανίζονται  να κάμνουν  πολύ πιό βαρειά διαδρομή, ακριβώς λόγω της  αδυναμίας του αμυντικού συστήματος. Μέχρι τον καιρό που έκαναν την εμφάνισή  τους κάποια  φάρμακα  που επιβράδύναν την εξέλιξη των πραγμάτων, οι ασθενείς υπέκυπταν σε κάποια  λοίμωξη, από τις πολλές που έρχονταν η μιά μετά την άλλη. Με τα χρησιμοποιούμενα σήμερα  φάρμακα, η εξέλιξη  της κατάστασης επιβραδύνεται πολύ, κι αυτό πιθανόν να δίνει μιά  ελπίδα ότι μπορεί στο εγγύς ή κάπως απώτερο μέλλον, να βρεθεί κάτι πιό αποτελεσματικό.

Το πιό αποτελεσματικό που θα μπορούσε να βρεθεί, είναι αναμφίβολα η ανακάλυψη ενός εμβολίου που θα  έδινε την προστασία  που δίνουν και  άλλα εμβόλια  εναντίον ποικίλων ιών και μικροβίων. Η δημιουργία ενός τέτοιου  εμβολίου, θα περιόριζε και  πιθανόν να εξαφάνιζε τελικά την ασθένεια  αυτή. Το δυσάρεστο στην υπόθεση αυτή, είναι η ικανότητα του ιού  αυτού να μεταλλάσεται πολύ γρήγορα, κι έτσι το  να ανακαλύψεις ένα εμβόλιο που θα ήταν άχρηστο μετά λίγους μήνες, δεν έχει και τόσο μεγάλη αξία.

Αλλά τώρα θα  θιγούν μερικά  άσχημα σημεία που αφορούν  την εξάπλωση της  « αρρώστειας » αυτής σε ορισμένους πληθυσμούς της γής, όπου οι υγειονομικές υπηρεσίες βρίσκονται σε πολύ χαμηλό επίπεδο, και επομένως άλλη  είναι η πορεία  της ασθένειας αυτής, με την ανυπαρξία των μέσων που διαθέτουν οι πλουσιώτερες χώρες. Ακόμα, θα επισημανθούν μερικά ακόμα στοιχεία, που κάμνουν τη μόλυνση  πολύ συχνότερη σε  μερικές χώρες, και πάρα πολύ σπάνια σε άλλες.

Είναι γνωστό, ότι πάρα πολλές χώρες του πλανήτη αυτού, είναι φτωχές ή πάμφτωχες. Και αυτές βρίσκονται κυρίως στην Αφρικανική ήπειρο, στην κεντρική και νότια Ασία και στη νότια Αμερική. Το γεγονός ότι είναι φτωχές αυτές οι  χώρες, δεν  συνεπάγεται απαραιτήτως και το ότι σ΄αυτές υπάρχει μεγάλη εξάπλωση  της επιδημίας αυτής. Θα  πάρουμε για παράδειγμα, τη δημοκρατία  του Τσαντ που βρίσκεται  στην κεντρική Αφρική. Είναι πάρα πολύ φτωχή, έρημος στα σύνορα της Σαχάρας, με ελάχιστες καλλιέργειες και σχεδόν τίποτε σε πλούτο υπεδάφους, ή σε οτιδήποτε άλλο παραγωγικό.

Λοιπόν, σ΄αυτή την πολύ φτωχή χώρα, η ασθένεια αυτή είναι σπάνια, ίσως πολύ σπάνια. Φυσικά, πρέπει να υπάρχει κάποια εξήγηση γι αυτό το  φαινόμενο. Και ιδού  πώς εξηγείται η ασήμαντη διασπορά της επιδημίας αυτής που έχει πανικοβάλει ολόκληρο τον κόσμο : Ο πληθυσμός του Τσαντ, είναι  ολοκληρωτικά Μουσουλμανικός. Αυτό  σημαίνει μεγάλη αυστηρότητα των ηθών, ανυπαρξία ουσιαστικά των  ελεύθερων σχέσεων  μεταξύ των δύο φύλων, και απαγόρευση  από το Κοράνι  της μοιχείας, μιάς απαγόρευσης που  τηρείται  μάλλον αυστηρά απ΄ το ντόπιο πληθυσμό. Και όταν λείπουν αυτοί οι παράγοντες, είναι απόλυτα φυσικό ότι τα κρούσματα της αρρώστειας θα είναι από πολύ περιωρισμένα ως ανύπαρκτα.

Η μικρή έκταση της επιδημίας, συναντάται και  στις υπόλοιπες καθαρά Μουσουλμανικές χώρες, όπως η Σενεγάλη, το Μαρόκο, η  Αλγερία, η Τυνησία, οι  χώρες της Αραβικής χερσονήσου, το  Ιράν και οι υπόλοιπες καθαρά  Ισλαμικές  χώρες. Και όσον αφορά  την Αφρική, οι περιοχές που  έχουν το πολύ μεγάλο  πρόβλημα, είναι οι  κατοικούμενες από εντός εισαγωγικών Χριστιανικούς πληθυσμούς, ή από πληθυσμούς που έχουν τις αρχαίες τοπικές θρησκείες τους. Στις χώρες  αυτές, οι σχέσεις  μετάξύ  των δύο φύλων  είναι παντελώς  ελεύθερες, και η μοιχεία είναι καθημερινή πρακτική.

Σε περιοχές της κεντρικής και νότιας Αφρικής, το  ποσοστό των  φορέων του ιού, φτάνει μέχρι και  σαράντα τοις  εκατό. Αναφέρθηκε  τελευταία, ότι  στη  Νότια Αφρική, υπάρχει μόλυνση με τον  ιό στον μαύρο  πληθυσμό, στο απίστευτο  ποσοστό του  εβδομήντα τοις εκατό, και ότι αναμένεται να εξαλειφθεί ή να μειωθεί στο ελάχιστο η σημερινή γενιά μετά από μερικές δεκαετίες. Τα νούμερα  αυτά είναι ανατριχιαστικά, και ακόμα  πιό ανατριχιαστική η πρόβλεψη που αναφέρθηκε για τη γενιά αυτή. Κατηγορήθηκε η κυβέρνηση  της Νότιας Αφρικής - που είναι κυβέρνηση  « εγχρώμων » μετά  την κατάργηση του Απαρτχάϊντ - ότι δίνει στους ασθενείς και τους φορείς του ιού αυτού, φάρμακα πολύ χαμηλής ποιότητας και συνεπώς φτηνά. Φαίνεται ότι αυτή  η κατηγορία ανάγκασε την κυβέρνηση να αλλάξει πολιτική και να αρχίσει να προμηθεύεται τα αναγνωρισμένα υψηλής ποιότητας φάρμακα. Πρέπει να έχουμε υπ΄ όψιν μας, ότι η θεραπεία και η συντήρηση ενός ασθενούς ή φορέα σε ετήσια βάση, φτάνει τα τέσσερα εκατομμύρια περίπου δραχμές.

Επειδή ο ιός της ασθένειας - που δεν την κατονομάσαμε ανοιχτά επειδή οι πάντες τη γνωρίζουν - μεταδίδεται σχετικά εύκολα από τη μητέρα στο έμβρυο, θα πρέπει να σκεφτούμε κάποιο τρόπο με τον οποίο θα εμποδίζονται οι  γεννήσεις παιδιών  που θα είναι  φορείς του ιού. Το πράγμα δεν είναι καθόλου εύκολο. Το να συστήσουμε ή να υποχρεώσουμε με νομική διάταξη ένα ζευγάρι που  πρόκειται να παντρευτεί, να πάει και να εξεταστεί στο νοσοκομείο, είναι εντελώς άπρεπο  και εξαιρετικά άκομψο. Το να πάει από μόνο του και να ζητήσει να εξετασθεί, είναι εντελώς απίθανο αν όχι αδύνατο. Με άλλα λόγια, αδιέξοδο πραγματικό.

Από πρώτη αρχή που  παρουσιάστηκε αυτή η μάστιγα, οι άρρωστοι και οι φορείς της αρρώστειας, φορτώθηκαν  αμέσως ένα κοινωνικό  στίγμα. Οχι  επειδή ήταν μιά  νόσος  « αμαρτωλή » - σήμερα δεν δίνουν  καμμιά σημασία στο  πώς κολλά αυτό  το νόσημα, αντίθετα από ότι γινόταν στο  παρελθόν με  τη σύφιλη - αλλά επειδή υπήρξε από τον πρώτο καιρό ένας φόβος - όχι εντελώς  αδικαιολόγητος - ότι  μπορούν να μολύνουν  και άλλα άτομα  του περιβάλλοντός τους. Επειδή η  ασθένεια μπορεί να περάσει και από έναν μικροτραυματισμό του δέρματος, ίσως και από μιά αμυχή, οι περισσότεροι  άνθρωποι, αν όχι όλοι, αποφεύγανε κάθε είδους επαφή  με τους  « στιγματισμένους ». Τους  έδιωχναν  συχνά από το  σπίτι, και θυμάμαι μιά χαρακτηριστική  περίπτωση  μιάς μητέρας στις Ενωμένες Πολιτείες, που είχε κλείσει την πόρτα στο γιό της, όταν έμαθε ότι είχε προσβληθεί από τον ιό.

Η ψυχολογική κατάσταση  του ανθρώπου  που μαθαίνει ξαφνικά  ότι του ήλθε πεσκέσι ο ιός αυτός, είναι  απαράλλαχτα όμοια  με εκείνου που πληροφορείται ότι πάσχει από μιά εντελώς ανίατη ασθένεια, και  ότι του μένει λίγος χρόνος ζωής  ακόμα. Ας πάρουμε για παράδειγμα εσένα αγαπητέ  αναγνώστη ή αναγνώστρια. Πηγαίνεις να δώσεις αίμα για κάποιον συγγενή σου που πρόκειται να υποβληθεί σε  μιά εγχείριση. Και σε  φωνάζουν την  άλλη ή την παράλλη μέρα, να πας για  δεύτερη εξέταση. ( Ένα μόνο  θετικό αποτέλεσμα, δεν μπορεί να βεβαιώσει απόλυτα τη μόλυνση ). Και σου λένε  με όσο περισσότερο τακτ γίνεται, ότι έχεις δυστυχώς προσβληθεί από τον  ιό αυτό. Φυσικά, όλη  αυτή η αναφορά  έχει  εντελώς υποθετικό χαρακτήρα, σε έβαλα εκεί καθαρά  σαν παράδειγμα, ξέρω  πολύ καλά ότι  δεν προκειται ποτέ να σου έλθει κάτι τέτοιο.

Φαντάζεσαι  καθόλου τι ταμπλάς  θα σου έλθει  μόλις ακούσεις τα χαρμόσυνα αυτά νέα ; Νομίζω ότι  κανένας δεν θέλει να  φαντάζεται κάτι  τέτοιο. Λοιπόν, μένεις ξερός μόλις ακούς τα χαμπάρια  αυτά, κολυμπάς μέσα στον ιδρώτα, κοντεύεις να  λιποθυμήσεις, έτσι  δεν είναι ; Και τι θα πρέπει να κάνεις, να το φανερώσεις στους δικούς σου ή να το αποκρύψεις τελείως ; Το δίλημμα είναι φοβερό, τα έχεις  τελείως χαμένα. Αλλά είπαμε, αυτό  δεν πρόκειται να σου συμβεί ποτέ. Όμως, για  σκέψου τους πολλούς, τα  εκατομμύρια των  ανθρώπων, που τους ανακοινώνεται αυτό το πράγμα την ώρα που είναι  ολωσδιόλου αμέριμνοι. Γι αυτό το λόγο, ας έχουμε όλοι μας μπροστά μας το γνωστότατο λαϊκό ρητό : « Κάλλιο γαϊδούροδενε, παρά γαϊδουρογύρευε ».

Τώρα, το πώς θα καταφέρεις να γαϊδουροδέσεις και να μην έχεις ποτέ την ευκαιρία να ακούσεις από το στόμα του γιατρού το ιδιαίτερα απεχθές αυτό νέο, αυτό  είναι προσωπική σου υπόθεση, όπως είναι  προσωπική υπόθεση όλων μας ανεξαιρέτως. Διότι, καλά και πολύ ευχάριστα είναι τα νυχτοπερπατήματα, αλλά πρέπει πάντα να έχουμε κατά νούν, ότι μπορεί να έλθει η στιγμή που θα μας βγούνε ξινά, πολύ ξινά.