Είναι νύχτα, έξω επικρατεί βαθύ σκοτάδι. Ολη η φύση ησυχάζει που έλεγε το παλιό τραγούδι του τριάντα. Και ενώ ώρες πολλές, ολόκληρη νύχτα όλοι κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου ( όχι πάντοτε του δικαίου, συχνά και του αδίκου ), έρχεται κάποια ατιγμή που αρχίζει το σκοτάδι να λιγοστεύει ανεπαίσθητα στην αρχή, κι ύστερα σιγά σιγά φώς έρχεται να αντικατσστήσει το μέχρι εκείνη την ώρα σκοτάδι. Η νύχτα φτάνει στο τέρμα της, ως εδώ ήταν το βασίλειό της.
Αλλά και η μέρα που ακολουθεί το βαθύ σκοτάδι της νύχτας, προχωρά κι αυτή σταθερά προς το μεσημέρι. Το φώς που ήταν στην αρχή ωχρό, όσο πάει και δυναμώνει, και κάποτε βλέπουμε ότι η μισή μέρα έχει περάσει, πηγαίνει σιγά σιγά προς το γέρμα της. Και κάποια ώρα αρχίζει να πέφτει το φως της, να πλησιάζει να βραδυάσει, και τελίκά τελειώνει και η ημέρα για να ξανάρθει και πάλι η νύχτα. Μιά αρχή, ένα τέλος, πάλι μιά αρχή και άλλο το τέλος, κι αυτό επαναλαμβάνεται συνέχεια επ΄άπειρον. Επ΄άπειρον είπα ; Οχι, κάποτε κι αυτό θα τελειώσει, άλλες κινήσεις θα κάμνει μιά γή που θα είναι τότε εντελώς ακατοίκητη, όπως είναι ο λεγόμενος « κόκκινος » πλανήτης, ο Αρης.
Είμαι ένα παιδί έξι χρόνων, ( δηλαδή αυτό είναι σχήμα λόγου, το « είμαι » ήταν μιά φορά κι έναν καιρό ), και μιά μέρα μου λένε ότι πρέπει να αρχίζω να πηγαίνω στο σχολείο, εκεί θα βρίσκομαι για έξι συναπτά χρόνια για να μάθω γράμματα. Τελειώνει ο ένας χρόνος, περνά το καλοκαίρι, ξαναπηγαίνω το φθινόπωρο στην επόμενη τάξη, αυτό γίνεται επί έξι χρόνια, και κάποτε όλα αυτά παίρνουν ένα τέλος, ήταν μιά αρχή, ήλθε και το τέλος αυτής της ιστορίας που κράτησε όλα τα έξι αυτά χρόνια..
Το πράγμα έχει και συνέχεια. Μιά καινούργια αρχή θα γίνει, θα πάω στην παραπάνω βαθμίδα της μάθησης, στο δεύτερο βαθμό της εκπαίδευσης. Αντε πάλι τα ίδια, πρώτη τάξη, διακοπές το καλοκαίρι, στη δεύτερη τάξη κατόπιν. Ακολουθούν και άλλες τέσσερις τάξεις, και κάποια μέρα πηγαίνω και παίρνω και το απολυτήριο ή πτυχίο της μέσης εκπαίδευσης. Είχε γίνει μιά αρχή με την είσοδό μου στο γυμνάσιο, ήλθε και το τέλος αυτής της περιόδου των σπουδών σ΄αυτήν τη φάση.
Το πράγμα όμως δεν σταματά εδώ. Μπορεί και συνήθως έτσι γίνεται στα χρόνια αυτά ( αντίθετα από κάποια παλιά ), κάπου παραπέρα να αποπειραθώ να συνεχίσω. Και αν μπορέσω να εισαχθώ σε μιά σχολή που θέλω ( ή και ίσως δεν την θέλω αλλά κάπου τέλος πάντων πρέπει να πάω ), συνεχίζω το ίδιο βιολί μερικά ή αρκετά ακόμα χρόνια. Που κι αυτά όμως τελειώνουν κάποτε, παύω από του να είμαι μαθητής η φοιτητής, άλλα όλα αυτά έχουν φτάσει στο τέρμα τους.
Και τί γίνεται μετά τα σχολεία αυτά ή αν δεν έχω προχωρήσει σε ανώτερες σπιυδές κι έχω μείνει με τις στιχειώδεις ; Θα καθήσω ραχατλίδικα και θα περιμένω να μου φέρνουν τον άρτον τον επιούσιον κάθε μέρα και για αόριστο χρονο ; Οχι βέβαια, θα πρέπει κάπου να πιάσω δουλειά, μιά οποιαδήποτε δουλειά. Ακόμα κι αν δεν βρίσκω εργασία αυτούς τους καιρούς και μένω άνεργος, κάποτε θα πρέπει να βρώ μιά ευκαιρία να αρχίσω να εργάζομαι, η μόνιμη τεμπελιά δεν είναι τρόπος να τα φέρνεις βόλτα επ΄άπειρον.
Εργάζομαι λοιπόν επί πολλά χρόνια, ας πούμε τριανταπέντε ή και παραπάνω. Και μίαν των ημερών, όποια κι αν είναι η δουλειά που κάμνω, αυτή για την οποία εκπαιδεύτηκα, έρχεται η στιγμή να τη σταματήσω. Ως εδώ ήταν και παραπέρα δεν πηγαίνει, έφτασε η εποχή που θα είμαι ένας απόμαχος της εργασίας και θα καταταγώ στο τιμημένο σώμα των συνταξιούχων. Και θα κάθομαι από εκεί και πέρα να περιμένω τη μέρα που το ασφαλιστικό μου ταμείο θα μου στέλνει τη μηνιαία σύνταξή μου.
Γυρίζω πάλι προς τα πίσω, είμαι σε ηλικία στράτευσης. Πρέπει να παρουσιαστώ στη μονάδα μου, να μου κάνουν την βασική μου εκπαίδευση και να με βάλουν σε κάποιο στρατιωτικό τμήμα. Πεζικό ( που είναι άχρηστο τους καιρούς αυτούς ), το σώμα αρμάτων μάχης, δηλαδή των τανκς ( που είναι ακόμα χρήσιμο ), ή σε οποιοδήποτε άλλο κομμάτι του στρατού, εκτός από το σώμα ημιονηγών - δηλαδή των λεγόμενων κάποτε « μουλαράδων » που τώρα δεν υπάρχει, μουλάρια υπάρχουν στο στρατό μόνο με δυό πόδια. Και μένω στη στρατιωτική υπηρεσία επί κάμποσους μήνες - που όλο και ελαττώνονται αυτούς τους καιρούς - μέχρι που όλα αυτά τελειώνουν, μαζεύω τα συμπράγκαλά μου και τους αποχαιρετώ. Ως εδώ ήταν και τέλος και εδώ του προγράμματος.
Ας πάρουμε τώρα μιά άλλη κατεύθυνση. Δεν θέλω να εργάζομαι επί δεκαετίες και να περιμένω κατόπιν να μου δίνουν τη μηνιαία σύνταξή μου. Θέλω να γίνουν τα πράγματα πιό γρήγορα, είμαι ανυπόμονος τύπος και καθυστερήσεις δέ δέχομαι. Και αποφασίζω μόνος μου ή με συνεταιρισμό με άλλους της ίδιας αντίληψης με μένα, να επιδοθώ στο πολύ επικερδές επάγγελμα του διαρρήκτη, του ληστή, του λαθρεμπόρου και άλλων τέτοιων ευγενών δραστηριοτήτων. Και τα αρχίζω με μεγάλη ζέση και θέληση. Όλα πάνε καλά, αλλά μέχρι ενός σημείου, κάπου κάνω ένα λαθος, κι αυτό το λάθος με οδηγεί στη φυλακή.
Οι μέρες μου εκεί στη « στενή » είναι όλο μαράζι, η μέρα δεν περνά, το ρολόϊ δεν προχωρά. Κι όταν περάσει η μέρα, με ανυπομονησία μεγάλη περιμένω να τελειώσει και η επόμενη μέρα. Κι ύστερα, με τον ίδιο αργό τρόπο, να περάσει η εβδομάδα. Υστερα ο μήνας και οι επόμενοι μήνες που φαίνεται ότι δεν τελειώνουν ποτέ, έχω « φαέι » πέντε χρόνια φυλακή που θα μου φανούν όπως πάει το πράγμα, σαν εκατόν πέντε.
Και όμως, μιά ωραία ημέρα - που είναι αληθινά ωραία, έστω κι αν έχει πνιγηρή ζέστη ή μεγάλο παγετό - έρχεται ο φύλακας, με παίρνει απ΄το χέρι, με οδηγεί προς την πύλη της εξόδου της φυλακής και μου λέει ότι δεν με θέλουν πιά εκεί, με βαρέθηκαν και πρέπει να φύγω.
Να φύγω και να μην θελήσω να ξαναγυρίσω εκεί. Πάει κι αυτό.
Αυτός ο μονότονος τρόπος είναι που ισχύει για όλα τα πράγματα. Εχουν όλα τους και χωρίς καμμιά εξαίρεση, μιά αρχή και ύστερα ένα τέλος, τέλος που είναι αναπόφευκτο. Όλα αυτόν τον μονόδρομο ακολουθούν. Και στον κόσμο αυτό ερχόμαστε, περνούμε κάποια χρόνια, λίγα ή πολλά, και ιδού έρχεται η στιγμή που πρέπει να σηκώσουμε άγκυρα. Δεν μπορούμε με κανένα τρόπο να παρατείνουμε από ένα όριο και μετά την παραμονή μας σ΄αυτόν τον κόσμο. Μας αρέσει ή δεν μας αρέσει, νόμος είναι και δεν παραβαίνεται ποτέ. Και αυτό γίνεται σε όλο το σύμπαν. Ακόμα και ο λαμπρός ήλιος που μας φωτίζει και μας θερμαίνει, θα πάψει να υπάρχει μετά από κάπου τεσσεράμισυ δισεκατομμύρια χρόνια, εδώ στα κοντά δηλαδή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου