Συνέβη πριν από λίγες μέρες, την βδομάδα που περνάμε. Τροχονόμος σταμάτησε ένα αυτοκίνητο, και « έγραψε » τον οδηγό για παράβαση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Ποιά ήταν η παράβαση αυτή ; Το ότι ο οδηγός δεν φορούσε - όπως έπρεπε - τη ζώνη ασφάλειας. Θα μου πείτε, ότι πλείστοι όσοι οδηγοί δεν φορούν ζώνη, ούτε εντός πόλης, ούτε - πολύ χειρότερα - εκτός αυτής. Και βέβαια, δεν τους « γράφουν » οι τροχονόμοι. Όπως όμως και αν έχουν τα πράγματα, αυτός που είχε το δίκαιο, ήταν ο τροχονόμος, άσχετα αν άλλοι συνάδελφοί του δεν εφαρμόζουν τον κανονισμό αυτό. Και όλοι μας ξέρουμε πόσο μεγάλη είναι η σημασία της ζώνης ασφάλειας.
Ως εδώ καλά και ομαλά τα πράγματα, παράβαση έγινε, παράβαση γράφτηκε. Και τι έγινε αμέσως μετά ; Ο οδηγός που έκανε την παράβαση, δήλωσε στον αστυνομικό : « Ξέρεις, εγώ είμαι αντεισαγγελέας, πώς λοιπόν με « γράφεις » ; Ο τροχονόμος τότε ζήτησε από τον αντεισαγγελέα - που θεωρούσε ότι σαν δικαστικός ήταν πάνω απ΄όλους τους νόμους - να του δείξει την αστυνομική του ταυτότητα που θα έδειχνε ότι έχει αυτό το αξίωμα. ( Οχι βέβαια για να αποσύρει τη μήνυση, αλλά για να δεί αν του έλεγε την αλήθεια ). Ο αντεισαγγελέας δεν είχε μαζύ του την ταυτότητά του. Και εκεί που μας χρωστούσανε, μας πήραν και το βώδι. Ο δικαστικός ζήτησε από τον αστυνομικό τα στοιχεία του, για να του υποβάλει αυτός μήνυση για ανάρμοστη συμπεριφορά προς το πρόσωπό του. Στο μεταξύ, είχε βγή από το αυτοκίνητο και η σύζυγος του αντεισαγγελέα, και πιάστηκε σε καυγά με τον τροχονόμο, λέγοντάς του τα γνωστά που λένε « εξ αμάξης », μερικές γυναίκες που συμβαίνει να έχουν άντρα με κάποια θέση στην κοινωνία. « Ρε σύ, ξέρεις ότι ο άντρας μου είναι εισαγγελέας και θα σε χώσει μέσα » ; Ισως δεν τα είπε ακριβώς έτσι, πάντως κάποιο τέτοιο νόημα πρέπει να είχαν τα λόγια της.
Σηκώνεται λοιπόν ο αντεισαγγελέας και πηγαίνει στο κοντινότερο αστυνομικό τμήμα, και υποβάλλει μήνυση κατά του τροχονόμου. ( Για την ανάρμοστη - όπως ισχυρίστηκε - συμπεριφορά του ). Αλλά και ο αστυνομικός δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Εκανε κι αυτός μήνυση εναντίον του δικαστικού για αντίσταση κατά της αρχής, για ανάρμοστη συμπεριφορά προς οργανο της τάξης και άλλα τέτοια. Και επί πλέον, του έκανε και μήνυση και για την παράβαση που είχε κάνει.
Δεν ξέρουμε ακριβώς ποιά θα είναι η συνέχεια και η εξέλιξη αυτής της ιστορίας. Μπορούμε όμως να κάνουμε μερικές υποθέσεις. Ας ξεκινήσουμε από τη μήνυση του αντεισαγγελέα εναντίον του αστυνομικού. Ερχεται η υπόθεση στο μονομελές πτασματοδικείο - εκεί εκδικάζονται αυτά τα αδικήματα που ονομάζονται « πταίσματα ». Στη δικαστική έδρα κάθονται, ποιοί άλλοι ; Ο δικαστής και ο εισαγγελέας. Και τί έχουν να εκδικάσουν. Τη μήνυση ενός δικαστικού - συνεπώς συναδέλφου τους - εναντίον ενός ασήμαντου και άσημου αστυνο-μικού. Και ποιά απόφαση βγάζει ο αξιότιμος αυτός δικαστής ; Καταδικάζει τον τροχονόμο σε τρίμηνη φυλάκιση, εξαγοράσιμη προς όσες μεταλλικές δραχμές. ( Δεν ξέρω αν οι ποινές εξαγοράζονται και τώρα σε μεταλλικές δραχμές, που πάντοτε τις έλεγαν έτσι, αλλά βέβαια
ήσαν χάρτινες ).
Πάμε τώρα στη μήνυση του τροχονόμου για την τροχαία παράβαση και την ανάρμοστη συμπεριφορά του αντεισαγγελέα. Ποιοί κάθονται στη δικαστική έδρα ; Οι δικαστές και ο εισαγγελέας. Και ποιά υποτίθεται ότι είναι η απόφαση που βγάζουν ; ( Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει, λέει η ελληνική παροιμία, L u p o n o n m a n g i a l u p o - o λύκος δεν τρώει λύκο - λέει η αντίστοιχη ιταλική παροιμία ). Αθώος ο κατηγορούμενος, δεν υπάρχουν αυτόπτες μάρτυρες για να αποδειχτεί η ενοχή του κατηγορούμενου. Αυτά ως προς την Ελλάδα και την εφαρμογή των κανονισμών και των νόμων, μήπως έχετε καμμιά αντίρρηση ;
Φανταστείτε τώρα την ιστορία μας αυτή, αν αντί του αντεισαγγελέα, βλέπουμε έναν βου-λευτή, έναν υφυπουργό, έναν υπουργό ή και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Κατ΄αρχάς, ο τροχονόμος δεν πρόκειται να κάνει μήνυση σε καμμιά, απολύτως καμμιά περίπτωση, δεν είναι και κανένας βλάκας να κάτσει να πάρει μετάθεση στα σύνορα. Ετσι, τίποτε από την όλη αυτή ιστορία δεν πρόκειται να λάβει χώραν, αυτό είναι φανερό και σε ένα παιδί του δημοτικού σχολείου και δεν χρειάζεται περαιτέρω επεξηγήσεις.
Όπως είναι γνωστό, σύμφωνα με το ελληνικό Σύνταγμα, όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στο νόμο. Αλλά τώρα που είπαμε αυτά τα πράγματα, μου ήλθε στο μυαλό η ιστοριούλα που αναφέρεται στο μυθιστόρημα του Τζωρτζ Όργουελλ, « Το αγρόκτημα των ζώων », που σατίριζε το σοβιετικό καθεστώς. Η φάρμα λοιπόν, που συμβολίζει το Σοβιετικό κράτος, κυβερνάται από τους σκύλους και τα γουρούνια. ( Τους ανθρώπους, που ήσαν καταπιεστές των ζώων, τους έδιωξαν, την εξουσία ανέλαβαν τα ζώα της φάρμας ). Ο καταστατικός χάρτης που εγκρίθηκε, λέει ότι όλα τα ζώα του αγροκτήματος είναι ίσα μεταξύ τους, αλλά τι βλέπουμε ; Οι σκύλοι - η μυστική αστυνομία - και τα γουρούνια - οι κυβερνητικοί, οι κομματικοί - έχουν το πάνω χέρι. Στις υποθέσεις τους με τα άλλα ζώα, πάντα αυτά κερδίζουν. Και ακούγεται το σλόγκαν : « Όλα τα ζώα είναι ίσα μεταξύ τους, μερικά όμως είναι περισσότερο ίσα ». Είναι φανερό σε όλους, ότι το σλόγκαν αυτό έχει πλήρη εφαρμογή και στη χώρα μας, όχι μόνο στην περίπτωση που αναφέραμε με τον αντεισαγγελέα και τον τροχονόμο, αλλά και σε άλλες περιπτώσεις.
Αυτά τα πολύ ωραία πράγματα, γίνονται στη χώρα μας την πολιτισμένη, που δίδαξε τους πάντες πώς να φτιάχνουν νόμους και πώς να τους τηρούν. Και τώρα θα πάμε σε μιά « απολίτιστη » χώρα, μιά χώρα που ναι μεν είναι σήμερα η υπερδύναμη του κόσμου, αλλά που μέχρι πριν από εκατόν σαράντα χρόνια έπλεε στα σκοτάδια της βαρβαρότητας, όντας η μόνη χώρα του κόσμου που διατηρούσε ακόμα τη δουλεία, ενώ στην Ευρώπη είχε καταργηθεί από τους πρώτους αιώνες μετά τα χρόνια του Χριστού.
Είμαστε στο 1950. Λιγο πριν και λίγο μετά τη χρονιά εκείνη, πρόεδρος των Ενωμένων Πολιτειών ήταν ο Χάρρυ Τρούμαν, ένας απλός άνθρωπος που ήταν ίδιοκτήτης σουπερμάρκετ, δηλαδή μπακάλης αν θυμάμαι καλά. Ο πρόεδρος αυτός, είχε ένα χόμπυ που ο νόμος δεν το επέτρεπε, είχε τη μανία να τρέχει στους έξω των πόλεων δρόμους με μεγάλες ταχύτητες, τόσο μεγάλες, που ανάγκαζε τους αστυνομικούς των δρόμων, τους τροχονόμους της εποχής εκείνης, να τον κυνηγούν με τις Χάρλεϋ μοτοσυκλέττες τους. Και παντοτε τον έπιαναν στα πράσσα, καθώς οι Χάρλεϋ ήσαν πολύ πιό γρήγορες από όλα τα αυτοκίνητα.
Και ιδού τι γινόταν όταν ο τροχονόμος τον ανάγκαζε να σταματήσει. Κατέβαινε από τη μοτοσυκλέττα ο αστυνομικός, πλησίαζε το αυτοκίνητο και ζητούσε την άδεια οδήγησης του οδηγού που είχε κάνει την παράβαση. Εβλεπε το δίπλωμα, και αντιλαμβανόταν ότι επρόκειτο για τον πρόεδρο της χώρας ( που άλλωστε τον ήξερε από φωτογραφίες των εφημερίδων ). Ατάραχος ο αστυνομικός ρωτούσε τον πρόεδρο : « Λοιπόν, έχετε κάνει μιά σοβαρή παράβαση, τρέχατε με εκατόν δέκα μίλλια την ώρα. Και θα σας κάνω τώρα μιά ερώτηση. Θα πληρώσετε εδώ το πρόστιμο, ή θα πάμε στο δικαστήριο ; ».
« Θα το πληρώσω εδώ ». Εβγαζε το πορτοφόλι του, και πλήρωνε τα δολλάρια που του έλεγε ο τροχονόμος. Επαιρνε και την διπλότυπη απόδειξη και συνέχιζε το δρόμο του. Χόμπυ ήταν αυτό, και έπρεπε να πληρώνει τις συνέπειες της παράβασής του. Η ιστορία αυτή ήταν πολύ τακτική, σχεδόν δυό φορές το μήνα τον έπιαναν οι τροχονόμοι και τον « γράφανε ». Φυσικά, δεν ήταν δυνατόν να παραβλέψουν τις παραβάσεις αυτές, αν έκαμναν τα « στραβά μάτια », θα τους απέλυαν από την υπηρεσία. Ο ίδιος ο πρόεδρος θα έκαμνε τη σχετική αναφορά που θα πήγαινε στην υπηρεσία. Και ύστερα από αυτά, θα έπρεπε να πάρει το χαρτί της απόλυσης. Και γιατί να τον διώξουν παρακαλώ ; Επειδή - του έλεγαν - αν κάμνεις χατήρια στον πρόεδρο, θα κάνεις και σε πολλούς άλλους και τότε θα τρακάρουν τα αυτοκίνητα και θα είσαι εσύ ο κύριος υπεύθυνος.
Αυτά γίνονταν στους δρόμους της Αμερικής το 1950 Και μάλλον γίνονται και τώρα. Και νά και ένα ανέκδοτο σχετικό με τις παραβάσεις, μάλλον ένα από πολλά τέτοια που κυκλοφορούν στην πέραν του Ατλαντικού χώρα. Μιά κυρία συλλαμβάνεται από έναν τροχονόμο για κάποια τροχαία παράβαση. Λέει στον αστυνομικό που γράφει τα σχετικά στο μπλοκάκι του : « Ξέρετε όφφισερ, είμαι φίλη του δημάρχου ». Ο αστυνομικός συνεχίζει να γράφει, χωρίς να δώσει σημασία. Η κυρία επανέρχεται δριμύτερη : « Πρέπει να σας πώ ότι και ο κυβερνήτης της Πολιτείας είναι φίλος μου ». Ο τροχονόμος σταματά να γράφει στο μπλοκάκι του, και τη ρωτά « Τον Γκρέγκ Ουϊλλιαμς τον ξέρετε ; ». « Οχι, δεν τον ξέρω, ποιός είναι αυτός ; ».« Αυτός είμαι εγώ κυρία μου, αν τον γνωρίζατε αυτόν, ίσως να μπορούσε να γίνει κάτι ».
Αυτά γίνονται στις Πολιτείες. Αλλά όχι μόνο εκεί, και στις άλλες απολίτιστες χώρες γίνονται τα ίδια. Φαντάζομαι να καταλάβατε τώρα τη διαφορά μεταξύ πολιτισμένων και απολίτιστων. Όπως είπαμε, οι πολιτισμένοι είμαστε εμείς, οι απολίτιστοι είναι οι άλλοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου