Εύκολα μπορεί κανείς να διαβάσει κάποιο μικρό ή μεγαλύτερο κείμενο, χωρίς να δώσει ιδιαίτερη προσοχή εκείνη τη στιγμή, και να καταλάβει άλλο από αυτό που γράφει. Αυτό το παθαίνουμε όλοι μας, τουλάχιστον το έχει πάθει ο γράφων πολλές φορές. Αν τον τίτλο που υπάρχει πιό πάνω τον περάσει κανείς με ελαττωμένη προσοχή - πράγμα πολύ φυσικό, δεν είναι δυνατόν να έχουμε τεταμένη την προσοχή μας αδιάκοπα, γιατί θα πάθουμε υπερκόπωση πνευματική - μπορεί να διαβάσει αντί της λ α χ ε ι ο θ η ρ ί α ς, τη λέξη λ α θ ρ ο χ ε ι ρ ί α, που έχει βέβαια εντελώς άλλη σημασία. Η μεν πρώτη - που μάλλον είναι νεολογισμός, λεκτική εφεύρεση για παραπλανητικούς σκοπούς - σημαίνει το κ υ ν η γ η τ ό των λαχείων, ενώ η δεύτερη, την αρπαγή χρημάτων με δόλιο τρόπο, από κάποια πηγή, τη λαθραία εισβολή κάποιου χεριού μέσα σε ένα λ.χ. ταμείο κάποιου οργανισμού ή σωματείου - για παράδειγμα ενός φιλανθρωπικού - και την παράνομη αφαίρεση χρημάτων, με τέτοια έννοια συνήθως απόδίδεται. Λοιπόν, ζητώ συγγνώμην για την ας την πούμε παγίδα που έστησα, αλλά η ελληνική γλώσσα διαθέτει τέτοιο πλούτο, που μπορεί κανείς εύκολα να βρεί παρόμοιες φαρσικές διατυπώσεις. Ελπίζω να μου συγχωρήσει ο αναγνώστης αυτό το ατόπημα, έτσι το χαρακτηρίζω.
Όπως όλοι ξέρετε, υπάρχουν σήμερα ένα πλήθος από λαχεία, τυχερά παιχνίδια που γίνονται υπό την έγκριση και μάλιστα υπό την ευλογία του κράτους, που όταν είναι ιδιωτικά, τα καταδικάζει με μεγάλη αγανάκτηση, επιβάλλοντας και ποινές σε όσους τα χειρίζονται. Ο λόγος αυτής της διαμετρικά άνισης μεταχείρισης, είναι προφανέστατος : Από τα « ιδιωτικά » παιχνίδια, όπως τα θρυλικά πλέον « φρουτάκια », δεν αποκομίζει το δημόσιο κανένα κέρδος, ενώ από τα παιχνίδια που αυτό το ίδιο το κράτος διευθύνει, τεράστια ποσά κερδίζει, τα οποία διαθέτει για ποικίλους σκοπούς, μερικοί από τους οποίους είναι ευπρόσδεκτοι, όπως λ΄χ, η ενίσχυση των ερασιτεχνικών αθλητικών σωματείων, των πολιτιτιστικών οργανισμών, επιδοτήσεις πολιτιστικών εκδηλώσεων και τα παρόμοια.
Και στα παλιά χρόνια, υπήρχαν αρκετά, αλλά όχι πολλά λαχεία. Το Λαϊκό λαχείο, που υπάρχει και σήμερα. Το Εθνικό, που κι αυτό υφίσταται και τώρα. Το λαχείο του Στόλου, μάλιστα, υπήρχε και ένα τέτοιο λαχείο, που προφανώς είχε σαν σκοπό την ενίσχυση των ναυτικών δυνάμεων με διάφορους τρόπους. Και το λαχείο των Συντακτών του ημερήσιου Αθηναϊκού τύπου, που κληρωνόταν την παραμονή της πρωτοχρονιάς, και το οποίο δεν μοίραζε χρήματα, αλλά καμμιά εικοσαριά διαμερίσματα στους τυχερούς του. Αυτό το τελευταίο, αντικατασταθηκε από το κρατικό λαχείο, που δεν δίνει τώρα διαμερίσματα, αλλα δραχμές ή Ευρώ.
Τω καιρώ εκείνω, υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που « έπαιζαν » τακτικά λαχεία. Όπως και να το κάνουμε, ο άνθρωπος περιμένει από τη θεά τύχη να του προσφέρει κι αυτή κάτι στα συνήθως πεχνιχρά ή μέτρια εισοδήματα που έχει από την εργασία του. Ακόμα και ευκατάστατοι, ακόμα και πλούσιοι άνθρωποι, ζητούν την εύνοια της κληρωτίδας, προκειμένου να γίνουν ακόμα πλουσιότεροι, η πλεονεξία είναι ένα από τα χαρακτηριστικά ελαττώματα που διακατέχουν ένα πλήθος από ανθρώπους, αυτό είναι πέραν κάθε αμφιβολίας αληθινό.
Τους καιρούς εκείνους τους παλιούς, με τα λαχεία που αναφέρθηκαν, τα ποσά που μοιράζονταν στους τυχερούς, ήσαν πολύ μικρότερα από ότι σήμερα, αλλά τα κέρδη πήγαιναν σε αρκετούς, κάποτε μάλιστα σε πολλούς. Κι αυτό γινόταν, επειδή προφανώς ήταν τέτοιο το σύστημα, ο αριθμός των λαχείων και ο αριθμός των παικτών μάλλον λιγότερος. Και ίσως να υπήρχαν και άλλοι παράγοντες που τους αγνοώ. Αυτό που μπορώ να θυμηθώ πάντως, είναι ότι ιλιγγιώδη ποσά δεν κερδίζονταν τότε, εκτός κι αν κάνω λάθος.
Στην παρούσα εποχή, σε όλες τις χώρες του κόσμου, φαίνεται ότι επικρατεί η νοοτροπία του ελάχιστου αριθμού κερδισμένων, και επομένως των μεγάλων, των υπέρογκων κερδών. Αυτό συμβαίνει κυρίως στις χώρες όπου παίζονται παιχνίδια τύπου λόττο, τζόκερ και λοιπών παρόμοιων. Οπου συχνότατα συμβαίνει να μην υπάρχει κανένας νικητής, να σημειώνεται δηλαδή τζακ - ποτ, οπότε τα χρήματα πηγαίνουν στην επόμενη κλήρωση, ίσως και στην μεθεπόμενη και παραπέρα. Ετσι, το ποσόν που διεκδικείται γίνεται τεράστιο, και τότε γίνεται τεράστιο και το ενδιαφέρον των παικτών. Και τελικά, κάποιος ή κάποιοι, κερδίζουν ένα πολύ μεγάλο ποσό, ενώ οι χαμένοι περιμένουν εναγωνίως την επόμενη κλήρωση, με τη φρούδα ελπίδα ότι αυτή τη φορά, αυτοί θα είναι οι νικητές.
Η απορία μου είναι πάντοτε η ίδια : Τί τα θέλουν αυτά τα τεράστια ποσά, τα δισεκατομμύρια οι παιζοντες τα λαχεία, θα τους πείραζε δηλαδή να κέρδιζαν ας πούμε πενήντα εκατομμύρια δραχμές, έστω εκατό εκατομμύρια ; Γιατί σώνει και καλά, να θέλουν να εξασφαλίσουν τρεις γενιές, μέχρι τα δισέγγονά τους ; Με τα εκατό εκατομμύρια, θα μπορούσαν να κάνουν αρκετά πράγματα για να βελτιώσουν την οικονομική θέση τους, άντε να βάλουμε διακόσια. Τα παραπάνω τα βλεπω σαν άκρατη πλεονεξία. Αλλά έτσι είναι ο άνθρωπος, δεν ικανοποιείται με τα λίγα, ακόμα και μετα πολλά. Και θυμίζει το ρηθέν από τον Ριχάρδο Βάγκνερ, τον Γερμανό συνθέτη, που έλεγε « τα θέλω όλα », χωρίς αυτά τα « όλα » να σημαίνουν βέβαια χρήματα, αλλά ίσως τη δόξα και άλλα πράγματα που δεν γνωρίζω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου