Περπατάς αμέριμνος στο δρόμο, ή προχωράς επωχούμενος αυτοκινήτου, ή βρίσκεσαι κάπου, δεν έχει καμμιά σημασία πού. Και ενώ όλα είναι ομαλά και φυσιολογικά, ξαφνικά όλα γίνονται ανώμαλα και όχι φυσιολογικά. Κάποια στιβαρά χέρια σε αρπάζουν, σε βάζουν με το ζόρι μέσα σε ένα αυτοκίνητο, και όλοι μαζύ ξεκινάτε προς άγνωστον - για σένα - και πολύ γνωστή - σ΄αυτούς - κατεύθυνση. Ολο αυτό το σκηνικό που περιγράψαμε, είναι ένας από τους συνηθισμένους τρόπους απαγωγής ενός προσώπου από τους « ειδικούς » κακοποιούς που φέρουν το όνομα « απαγωγείς ».
Η λέξη αυτή είναι παλιά, πολύ παλιά, αν και δεν είχε συνήθως αυτή τη σημασία. Συνέβαινε να αγαπιούνται ένας νέος και μιά κοπέλλα, αλλά υπήρχε αντίδραση από μέρους της μιάς, και κάποτε και των δυό οικογενειών, και τα παιδια δεν μπορούσαν να εμφανιστούν στην εκκλησία με την έγκριση και παρουσία των οικογενειών τους. Ποιόν δρόμο απέμενε να ακολουθήσουν ; Πολύ απλά, να απαγάγουν ο ένας τον άλλο, να αυτοαπαχθούνε δηλαδή, να πάρουν τα όρη και τα βουνά, και κατόπιν ικανής περιπλάνησης, και ενώ οι συγγενείς έτρεχαν προς πάσαν κατεύθυνσιν προς ανεύρεσίν τους, να βρούνε κάποιο εκκλησάκι - ίσως ερημοκκλήσι - και έναν διαθέσιμο ιερέα, και να προβούν στο διάβημα που τους ήταν απαγορευμένο από το περιβάλλον τους.
Όταν σήμερα μιλάμε για απαγωγές, το πράγμα σημαίνει, ότι κάποιος ή κάποιοι, άρπαξαν βίαια έναν άνθρωπο, μικρό παιδί ή ενήλικα - συνήθως οικογένειας με σημαντική οικονομική επιφάνεια - και στη συνέχεια ζητούν λύτρα, ένα σεβαστό ποσό χρημάτων, για να απελευθερώσουν τον απαχθέντα. Οι συγγενείς του απαχθέντος, φροντίζουν - σε συνεργασία με την αστυνομία, ή χωρίς αυτή - να συγκεντρώσουν το ποσό που ζητούν οι απαγωγείς. Βέβαια, οι απαγωγείς ξέρουν ποιά πρόσωπα είναι επιδεικτικά απαγωγής, δεν αρπάζουν τον πρώτο τυχόντα, για τον οποίο οι συγγενείς δεν πρόκειται να υποβληθούν στον κόπο να μαζέψουν χρήματα, μπορεί να μην ενδιαφέρονται καθόλου για την τύχη του. Σαν παράδειγμα, η απαγωγή ενός πλούσιου συγγενούς, μπορεί να αφήσει αδιάφορους τους δικούς του, με την προσμονή ότι οι απαγωγείς θα σκοτώσουν τον άνθρωπο, και μ΄ αυτό τον τρόπο θα τον κληρονομήσουν. Φυσικά θα κάνουν ότι ενδιαφέρονται έντονα για την υπόθεση, αλλά δεν βρίσκεται ο τρόπος. Αναφέρθηκε αυτή η εντελώς ακραία περίπτωση, που ίσως δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ, αλλά απλώς σαν θεωρητικό παράδειγμα. Ενας σύζυγος θέλει να απαλλαγεί απ΄την ανεπιθύμητη γυναίκα του, έτσι δεν δίνει τα λύτρα στους απαγωγείς με την κρυφή ελπίδα ότι θα την δολοφονήσουν, έτσι τουλάχιστον μάς παρουσιαζει το ζήτημα η ταινία « Σκοτώστε τη γυναίκα μου », μιά εξαιρετική κωμωδία στην οποία παίζουν ο Ντάνυ ντε Βίτο - εκείνος ο πολύ κοντός - και η Μπέττυ Μίντλερ, μιά γνήσια και σπάνια κωμική ηθοποιός.
Τον τελευταίο όμως καιρό, έχουν λιγοστεψει στη χώρα μας - και γενικά σε παγκόσμια κλίμακα - οι απαγωγές. Ένα άλλο είδος « απαγωγής » επικρατεί τώρα, που σε πολλά σημεία μοιάζει και ως προς την ενέργεια, όσο και προς τα κίνητρα με τις κλασσικές απαγωγές. Θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε « προσωρινή » απαγωγή, ή « προσωρινή κράτηση » που αποβλέπει σε έναν βραχυπρόθεσμο σκοπό. Μπαίνει ένας κακοποιός σε μιά Τράπεζα με σκοπό να τη ληστέψει, και για να προφυλαχτεί από τους φύλακες της Τράπεζας, αρπάζει έναν πελάτη και κολλά το όπλο του στο κεφάλι του, έτσι ώστε να υποχρεωθούν οι φύλακες να τον αφή-σουν να φύγει με τη λεία του και τον άνθρωπο που χρησιμοποιεί σαν ασπίδα του, δηλαδή τον όμηρό του, τον οποίο και αφήνει ελεύθερο ευθύς ως βρεθεί σε θέση ασφαλή.
Για ομηρείες, ακούμε πολύ συχνά στα δελτία ειδήσεων, όχι για τρόπους προστασίας και διαφυγής τόσο, όσο για την απόσπαση λύτρων, οπότε έχουμε ένα είδος « ανοιχτής » απαγωγής, υπό τα βλέμματα πολλών μαρτύρων. Βάζω το περίστροφό μου στον κρόταφο του ομήρου, και απαιτώ να μου δοθεί σε λίγες ώρες ένα ποσό τόσων δολλαρίων - αυτά γίνονται συνήθως στην Αμερική - και να μου διαθέσουν και ένα αεροπλάνο, στο οποίο θα επιβιβαστώ μαζύ με τον όμηρο, και φυσικά και με τα χρήματα, και θα κατευθυνθώ σε κάποια χώρα του εξωτερικού. Στην περίπτωση αυτή, η αστυνομία στέλνει ένα ειδικά εκπαιδευμένο στέλεχος της, εκπαιδευμένο σε διαπραγματεύσεις, που κατά κανόνα δίνει μάκρος στις διαβουλεύσεις, έτσι ώστε να δοθεί χρόνος στην αστυνομία να καταστρώσει σχέδιο απελευθέρωσης του ομήρου, αν αυτό είναι βέβαια δυνατό. Εν τω μεταξύ, επίλεκτοι σκοπευτές της αστυνομίας προσπαθούν να βρεθούν σε θέση τέτοια, ώστε να εξουδετερώσουν τον απαγωγέα με αστραπιαία ενέργεια.
Αυτού του ειδους οι ομηρείες, δεν έχουν ακόμα εμφανιστεί στα καθ΄ημάς, αλλά όπως συμβαίνει και με άλλα πράγματα, φαίνεται ότι δεν θα αργήσει να εμφανιστεί το φαινόμενο αυτό και στη χώρα μας. Βλέποντας πολλές αμερικανικές ταινίες που ασχολούνται με τέτοιο θέμα, θα έλθει στη σκέψη κάποιων να αντιγράψουν τη μέθοδο αυτή, μάλιστα εν γνώσει της γνωστής αδυναμίας της Ελληνικής αστυνομίας να χειριστεί τέτοιου είδους καταστάσεις. Υπομονή λοιπόν, ίσως δεν θα αργήσει να εμφανιστεί κι αυτό το φρούτο - όπως κι άλλα που δεν τα ξέραμε - και στη χώρα μας.
Σε αμερικανικές ταινίες, βλέπαμε από καιρό πολύ, κάποιον άνθρωπο να στέκεται στο περβάζι ενός παραθύρου ή - ακόμα πιό συχνά - σε μιά προεξοχή του τοίχου, και να απειλεί ότι θα πέσει από το μεγάλο ύψος που βρίσκεται, κι αυτό για διάφορους λόγους, άλλοτε οικονομικούς, άλλοτε οικογενειακούς, εργασιακούς και διάφορους άλλους. Επί χρόνια βλέπαμε αυτό το θέαμα, και κάποιους ειδικευμένους αστυνομικούς να προσπαθούν να προσεγγίσουν τον υποψήφιο αυτόχειρα και να τον πείσουν να μην πέσει, καθώς μπορεί να γίνει κάτι, κ.λ.π., ενώ βλέπαμε επίσης στο δρόμο, κάτω απ΄το υποψήφιο θύμα που επί ώρες απειλούσε να ριχτεί στο κενό, να μαζεύονται και να περιμένουν επί ώρες, πλήθη κόσμου είτε από περιέργεια είτε από
ενδιαφέρον για την εξέλιξη των πραγμάτων.
Αυτού του είδους οι ενέργειες, θα μπορούσαν να ονομαστούν είτε σαν « αυτοαπαγωγές » - υπό πολύ ευρύτερη έννοια βέβαια - είτε σαν « αυτοομηρείες ». Ο τελευταίος όρος φαίνεται να πλησιάζει περισσότερο την ουσία του πράγματος, ή μου κάμνετε αυτή τη χάρη, ή πέφτω απ΄το ύψος αυτό. Μόνο που το απειλούμενο πρόσωπο στην περίπτωση αυτή, δεν είναι κάποιος τρίτος άνθρωπος, ένας όμηρος, αλλά ο ίδιος ο δράστης, που έχει πάρει όμηρο τον εαυτό του.
Αυτά τα βλέπαμε στις ταινίες ή σε ειδήσεις του εξωτερικού δελτίου, αλλά όχι και στα δικά μας μέρη. Αλλά μιά Βουλγαρική παροιμία λέει : « Όταν δείς τον γύφτο με την αρκούδα του στην αυλή του γείτονά σου, να περιμένεις να έλθει σε λίγο και στη δική σου ». Και στην προκειμένη περίπτωση, ο « γύφτος » ήλθε μετά από κάποιον καιρό και στην αυλή μας. Στην αρχή το πράγμα ήταν πολύ σπάνιο, με μεγάλη απορία βλέπαμε ανθρώπους κρεμασμένους από διάφορα υψηλά σημεία - παράθυρα, ψηλά δέντρα, σκαλωσιές οικοδομών, ακόμα και από ψηλούς στύλους της ΔΕΗ - και από κάτω ένα πλήθος από φιλοθεάμονες θεατές, από τους οποίους, άλλοι ήσαν απλώς περίεργοι ως προς την εξέλιξη της κατάστασης, άλλοι έδειχναν πραγματικό ενδιαφέρον, και ο καθένας τέλοσπάντων για τους δικούς τους λόγους.
Το πράγμα όσο πήγαινε και γινόταν συχνότερο. Τα αιτήματα των αυτοομήρων, ήσαν πολλά και διάφορα, από πολύ σημαντικά μέχρι και τελείως ασήμαντα. Αυτό που φαινόταν σε αρκετές από αυτές τις περιπτώσεις, ήταν το συνηθισμένο τα τελευταία χρόνια φαινόμενο, να πρόκειται για άτομα που έχουν ή είχαν κι από πρωτύτερα, ψυχολογικά προβλήματα, είναι πολύ πιό φυσικό να ανέβει σε κάποιο ψηλό σημείο και να απειλεί να πέσει ένα άτομο με τέτοια προβλήματα, παρά ένα φυσιολογικό άτομο. Τώρα, θα μου πείτε, έχουν άραγε μείνει στον κόσμο μας, πολλά ή έστω αρκετά άτομα, που δεν έχουν καθόλου ψυχολογικά προβλήματα, έστω και παροδικού χαρακτήρα ; Τί απάντηση να σας δώσω ; Η άποψή μου είναι - χωρίς να επικαλούμαι το « αλάθητο του Πάπα » - ότι λίγο ή πολύ, όλοι μας μπορούμε να βρεθούμε σε κάποια δύσκολη κατάσταση, τέτοια που να διαταράξει τον συνήθως ομαλό ψυχισμό μας, και μην το παίρνετε αυτό στ΄ αστεία, το έχω διαπιστώσει αυτό και στον εαυτό μου. Μάλιστα, μιά μέρα, στο πολύ κοντινό παρελθόν, βρέθηκα σχεδόν στην κατάσταση των ανθρώπων που κρέμονται απ΄ τις κολώνες και απειλούν να πέσουν, μόνο που δεν ανέβηκα πουθενά, εξακόντισα όμως απειλές κατά κάποιων, που δεν είναι καθόλου του χαρακτήρα μου. Αλλά, είπαμε, κάποτε οι καταστάσεις σε κάνουν να βρεθείς σε μιά ιδιαίτερη ψυχολογική κατάσταση, που αλλοιώς την ονομάζουμε « είμαι εκτός εαυτού ».
Γιά να επανέλθουμε όμως στους ανθρώπους που κρατούν ομήρους τους εαυτούς τους και ζητούν να ικανοποιηθούν τα κάποια αιτήματά τους, λογικά ή παράλογα, να τονίσουμε, ότι στην αρχή - όπως ήταν φυσικό - δεν διαθέταμε ανθρώπους που να μπορούν να χειριστούν αυτού του είδους τις διαπραγματεύσεις, όμως, με την πάροδο του χρόνου, η ανάγκη δημιούργησε και αυτή την ειδικότητα. Γιατί, όπως ξέρουμε, δεν μπορεί να υπάρξει λύση, αν προηγούμενα δεν φανερωθεί το πρόβλημα. Κι όταν παρουσιαστεί το πρόβλημα, τότε αναγκαστικά θα βρεθεί - πού θα πάει - και η λύση του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου