Ο " ΠΡΙΓΚΗΨ " ΚΑΙ Η " ΠΤΩΧΗ "

Ο άνθρωπος είναι πλούσιος, πάρα πολύ πλούσιος, τα φράγκα του - ή μάλλον οι στερλίνες του - δεν μπορουν να μετρηθούν. Και τί να τα κάνει όλα αυτά τα φράγκα δεν ξέρει, όσα κι αν ξοδέψει δεν θα φανούν καθόλου, ακόμα κι αν πάει να τα παίξει στο καζίνο και χάσει πολλά από αυτά, ακόμα κι αν τα δώσει σε Ρωσίδες και Ουκρανές και πάσης άλλης φυλής και χρώματος, πρόθυμες να τα τσεπώσουν γυναίκες. Είναι μ΄άλλα λόγια, ένας πρίγκηπας της παλιάς εποχής, του καιρού που είχαν τις μεγάλες περιουσίες. Κι ας μην έχει κανένα τέτοιο επίσημο τίτλο.
Και έγινε το μεγάλο πατατράκ. Ο λίαν αξιότιμος αυτός κύριος ( που θα τον λέμε από δώ και πέρα « πρίγκηπα » ), σκέφτηκε κάτι που κανένας άλλος στον κόσμο και στη θέση του δεν θα σκεφτόταν. Κατι το παράτολμο, κάτι το ακατανόητο, κάτι που μόνο ένας εκκεντρικός τύπος θα μπορούσε να το φανταστεί. Αλλά πρέπει να έχουμε στα υπ΄όψιν μας, ότι ο λαμπρός αυτός τζέντλεμαν, είναι Εγγλέζος, ανήκει δηλαδή σε μιά ράτσα που φημίζεται για την εκκεντρικότητα των ανθρώπων της. Πράγμα που μπορεί θαυμάσια να εξηγήσει το όλο διάβημά του, που έγινε πριν από λίγους μήνες.
Και τί να σκέφτηκε ο περίεργος - για τα μέτρα μας - αυτός « πρίγκηπας » με τα αμύθητα πλούτη ; Ούτε λίγο, ούτε πολύ, να οργανώσει μιά ανεπανάληπτη στο είδος της ληστεία. Ληστεία είπαμε ; Και γιατί να κάνει ληστεία ένας τόσο πλούσιος άνθρωπος ; Ιδού το ερώτημα, στο οποίο η μόνη δυνατή απάντηση είναι η εκκεντρικότητα του διακρινει τον άνθρωπο αυτό, τον πρίγκηπα, όπως τον χαρακτηρίσαμε, όπως και πολλούς από τους συμπατριώτες του.
Επρόκειτο για τη ληστεία μιάς χρηματαποστολής, με την οποία γινόταν μεταφορά ενός κολοσσιαίου ποσού κάποιων εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρώ, για να μεταφέρουμε τα νούμερα στο παρ΄ημίν ισχύον νομισματικό μέτρο. Δεν επρόκειτο βέβαια να λάβει μέρος ο ίδιος ο πρίγκηπας, που άλλωστε δεν είναι και μικρός στην ηλικία, είναι άνθρωπος στα εξήντα του χρόνια. Εβαλε δυό τρεις ανθρώπους δικούς του, της απόλυτης φυσικά εμπιστοσύνης του, να εκτελέσουν το σχέδιο, στους οποίους βέβαια θα έδινε ένα πολύ μεγάλο μέρος της λείας. Και μόνο το πολύ χρήμα, είναι αρκετό για να κινητοποιήσει και τον πιό διστακτικό για τέτοιου είδους ενέργειες άνθρωπο.
Η ληστεία σχεδιάστηκε με αριστοτεχνικό τρόπο, ακριβώς δεν ξέρω το όλο σχέδιο. Πάντως, η εκτέλεση του σχεδίου ήταν άψογη, τα εκατομμύρια έκαναν φτερά και πήγαν στους εξαιρετικής δεξιοτεχνίας αυτούς ληστές. Οι οποίοι βέβαια - όπως είχε υποσχεθεί ο πρωτότυπος εργοδότης τους - εισέπραξαν και τα μεγαλα ποσά που τους είχε υποσχεθεί.
Βέβαια, στο φινάλε της ιστορίας αυτής, ανακαλύφτηκαν οι δράστες από την αστυνομία και επίσης και ο εμπνευστής της όλης αυτής υπόθεσης. Και βέβαια, θα περάσουν από τον πάγκο του δικαστηρίου μέσα στους προσεχείς μήνες, όπου βέβαια θα τους επιβληθούν οι προβλεπόμενες από το σχετικό νόμο ποινές. Και μεταξύ των ληστών, θα πάρει και την ανάλογη ποινή και ο διαπρεπής εμπνευστής της ληστείας, δεν γίνεται να μείνει απ΄έξω από τα σίδερα της φυλακής - που είναι ως γνωστόν για τους λεβέντες - και ένας τέτοιος λεβέντης, υψηλού μάλιστα επιπέδου.
Τώρα θα πάμε σε μιά άλλη περίπτωση, για την οποία έγινε μιά αναφορά σε άλλο χρονικό αυτής της ίδιας συλλογής, αλλά κάπως εν συντομία. Το συμβάν έλαβε χώραν κι αυτό πρόσφατα, και αφορούσε επισης μιά ληστεία, όχι βέβαια σε χρηματαποστολή, αλλά σε μιά τράπεζα στις Ενωμένες Πολιτείες. Στην πολιτεία της Φλόριντα αν δεν κάνω λάθος, ίσως στο Μαϊάμι. Δράστης της ληστείας αυτής, ήταν παρακαλώ μιά όχι και πολύ νεαρή γυναίικα, μιά αμερικανίδα ηλικίας ακριβώς εβδομηνταέξι χρόνων. Δεν συνηθιζεται βέβαια να γίνονται ληστείες τραπεζών από ληστές τέτοιας ηλικίας, αλλά παντού υπάρχουν εξαιρέσεις.
Η κυρία αυτή, μπήκε μίαν των ημερών σε μιά τράπεζα, και ζήτησε με μεγάλη ευγένεια να της δώσουν τα χρήματα που υπήρχαν σε ένα από το γκισέ της τράπεζας. Τί να κάνει ο ταμίας, όταν βλέπει να τον απειλεί ένας άντρας - μεταμφιεσμένη βέβαια σε άντρα ήταν η εν λόγω κυρία - να την απειλεί λοιπόν με προτεταμένο ένα όπλο ; Πολύ απλά, να δώσει τα ζητούμενα, τα οποία βρέθηκαν στο ταμείο του, συνολικά πεντε χιλιάδες δολλάρια.
Όμως, παρ΄όλο ότι λένε ότι η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς, εδώ δεν έπιασε το λαίκό αυτό ρητό. Ειδοποιήθηκε η αστυνομία, έτρεξαν οι αστυνομικοί και οι φύλακες της τράπεζας για να συλλάβουν τον τραπεζοληστή, που εν τω μεταξύ είχε επιβιβαστεί σε αυτοκίνητο και έσπευδε να απομακρυνθεί από το σημείο της ληστείας.
Το κυνήγι έγινε όπως το βλέπουμε σε κινηματογραφικές ταινίες και σε βίντεο που παίρνουν κάποιοι παρόντες στα γεγονότα. Επί εννιά χιλιόμετρα, οι αστυνομικοί καταδιώκανε τον κλέφτη και τελικά τον συνέλαβαν, δύσκολο πολύ είναι να ξεφύγεις από κυνηγητό αστυνομικών στις Πολιτείες, όταν μάλιστα στήνονται και μπλόκα στην πορεία σου. Και να αναφερθεί εδώ, ότι η κυρία που είχε διαπράξει τη ληστεία, έτρεχε στο δρόμο με μόλις εβδομήντα χιλιόμετρα την ώρα, πώς να ξεφύγει λοιπόν με τόσο χαμηλή ταχύτητα ;
Στοπ λοιπόν της έκαναν οι διώκτες της, και αμέσως συνέλαβαν το δράστη. Και ποιά ήταν η έκπληξή τους, όταν διαπίστωσαν ότι δεν ήταν άντρας όπως έδειχναν τα πράγματα, αλ-λά γυναίκα. Που μάλιστα ήταν και σεβαστής ηλικίας, θα μπορούσε να ήταν η μαμά τους ή ακόμα και η γιαγιά τους. Όπως κι αν έγιναν τα πράγματα, η σεβάσμια αυτή κυρία, φορώντας μάλλον και τις απαραίτητες χειροπέδες - δεν ξέρω αν ήταν πρεπούμενο αυτό -οδηγήθηκε στη φυλακή και περιμένει να έλθει η σειρά της για να περάσει από δίκη. Οπου αποδεικνύεται, ότι τα σίδερα της φυλακής δεν είναι μόνο για τους λεβέντες, αλλά και για τις λεβέντισσες. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, λεβέντισσα είναι η κυρία αυτή.
Λεβέντισσα μεν, φτωχή όμως δέ, όπως αποδείχτηκε κατόπιν, πράγμα που δεν χρειαζόταν επιβεβαίωση, αν δεν ήταν βουτηγμένη στη φτώχεια και στην ανέχεια, δε θα έφτανε στο σημείο που έφτασε. Ποιός ξέρει τί προβλήματα είχε να αντιμετωπίσει, προβλήματα βέβαια οικονομικής φύσης, που την έσπρωξαν σ΄αυτό το απονενοημένο διάβημα. Φτώχεια λοιπόν μεγάλη πρέπει να είχε η γυναίκα αυτή. Σε τέλεια αντίθεση με τον πλούσιο που έκανε την πρόσφατη ληστεια στην χρηματαποστολή.
Εχουμε λοιπόν εδώ έναν « πρίγκηπα » και μιά φτωχή. Και δεν ξέρω πώς, αλλά μου έφεραν στη μνήμη ένα φιλμ του 1937, που είχε γίνει μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Τίτλος της ταινίας ; « Ο πρίγκηψ και ο πτωχός », από ένα μυθιστόρημα του Μαρκ Τουαίν, λίγο γνωστό, το « T h e p r i n c e a n d t h e p a u p e r ». Στην οποία ταινία, πρωταγωνιστής ήταν ένα μεγάλο όνομα της εποχής εκεινης, ο΄Ερρολ Φλυνν. Όμως, άλλο πράγμα ο τίτλος της ταινίας εκείνης, και άλλη η ιστορία που είπαμε, πρόκειται μόνο για μιά τεχνητή ομοιότητα στον τίτλο, που την έφτιαξα αυθαίρετα εντελώς και τίποτε περισσότερο. Το μόνο κοινό που υπάρχει ανάμεσα στα δυό αυτά, είναι ό « πρίγκηπας » της ιστορίας μας, και η « πτωχή » λησταρχίνα της τράπεζας με τα πέντε χιλιάδες δολλάρια.
Για την ιστορία τώρα. Στην ταινία εκείνη, ο διάδοχος του βρεττανικόυ θρόνου, ηλικίας δώδεκα χρόνων, βρίσκει στο γύρω από τα ανάκτορα περιβάλλον, έναν μικρούλη της ιδιας ηλικίας και που μοιάζει καταπληκτικά με τον ίδιο. Αποφασίζουν από κοινού, να αλλάξουν θέσεις, και ο φτωχούλης μικρός μπαίνει στα ανάκτορα. Ακολουθεί μιά σειρά από ιστοριούλες που έπλασε ο μεγάλος Αμερικανός ευθυμογράφος,, που όμως δεν τις θυμάμαι, έχουν περάσει χρόνια που είδα την ταινία, όχι τη χρονιά της παραγωγής της, αλλά αρκετά χρόνια αργότερα.