Γ Υ Ν Α Ι Κ Ε Σ Σ Τ Ο Σ Τ Ρ Α Τ Ο

Γ  Υ  Ν  Α  Ι  Κ  Ε  Σ     Σ Τ  Ο    Σ  Τ  Ρ  Α  Τ  Ο



Ο λόφος είναι αρκετά ψηλός, και  το τάγμα των  στρατιωτών που  στέκεται απέναντί του - κάπου χίλιοι άντρες - ετοιμάζεται  να εξαπολύσει την επίθεσή του, με σκοπό να τον καταλάβει. Για να το πετύχει  αυτό, πρέπει να  αντιμετωπίσει το αντίπαλο  στράτευμα που υπερασπίζεται το ύψωμα, και πάνω σ΄ αυτή την σύγκρουση, είναι σχεδόν σίγουρο  ότι οι αντίπαλοι θα έλθουν σε πάλη σώμα με σώμα. Δηλαδή, εκτός από τις σφαίρες που θα φύγουν απ΄τις κάννες των όπλων, θα χρησιμοποιηθεί  και η ξιφολόγχη, που καλείται να ξεκοιλιάσει όποιον αντίπαλο βρεθεί μπροστά της.

Αυτή πάνω κάτω ήταν η εικόνα μιάς μάχης πριν από ας πούμε σαράντα χρόνια. Οι στρατιώτες έπρεπε να  είναι γεροί στο  σώμα, να  έχουν μεγάλη  αντοχή, μεγάλο θάρρος και καλή εκπαίδευση. Ο καθένας  άντρας που τον καλούσαν να υπηρετήσει στο  στρατό, έπρεπε να έχει - θεωρητικά τουλάχιστον - αυτά τα προσόντα. Αν η σωματική του διάπλαση ήταν ελαττωματική, αν κούτσαινε έστω και ελαφρά, αν του λείπανε δυό τρία δάχτυλα ενός χεριού του, αν ήταν λίγο βαρύκοος, αν είχε κάποιο άλλο σχετικό ελάττωμα, ήταν  ακατάλληλος για μάχιμος στρατιώτης. Θα τον έπαιρναν σαν βοηθητικό, ή σε άλλες περιπτώσεις θα έπαιρνε οριστική απαλλαγή από τη στρατιωτική θητεία.

Λοιπόν, έτσι γίνεται  σήμερα, αρχές του εικοστού  πρώτου αιώνα, ο πόλεμος ; Ασφαλώς όχι, αυτό το ξέρουν όλοι. Οι μάχες με τα τουφέκια και τους όλμους, ακόμα και με το πυροβολικό, ανήκουν οριστικά και τελεσίδικα στο παρελθόν, πόσο μάλλον οι συμπλοκές με τις ξιφολόγχες, καρφωμένες στην  άκρη του  τουφεκιού, με  τις οποίες  κάρφωναν ανηλεώς και ασπλάχνως τους αντιπάλους τους τους παλιούς - όχι πολύ παλιούς - καιρούς. Ακόμα και τα άρματα μάχης, τα αγγλιστί ονομαζόμενα τάνκς - που σημαίνει  « ντεπόζιτα », ( λόγω του σχήματος που είχαν στον πρώτο παγκόσμιο  πόλεμο ) - λίγη δουλειά  έχουν να κάνουν στις σύγχρονες μορφές πολέμου.

Αυτά που παραμένουν - άγνωστο για πόσο καιρό ακόμα - είναι τα  αεροπλάνα και τα πολεμικά σκάφη επιφανείας και υπό την επιφάνεια, δηλαδή τα υποβρύχια. Βέβαια, τα καταδρομικά και τα  θωρηκτά, έφυγαν από τη  μέση, η δουλειά που  έκαμναν, γίνεται  τώρα από πολύ μικρότερα, πολύ  αποτελεσματικά και  πολύ φτηνότερα σκάφη, αυτά που έχουν ολιγομελές και καλά εκπαιδευμένο πλήρωμα, πυραύλους και τα παρόμοια.

Με τα παλιά όπλα, αρχίζοντας από τα τόξα, τις ασπίδες και τα δόρατα, και φτάνοντας στις ξιφολόγχες που λέγαμε, αυτοί  που έπρεπε να μπαίνουν στις  μάχες, ήσαν μόνο οι άντρες. Οι γυναίκες εθεωρούντο - και όχι αδίκως - ότι ήσαν τελείως ακατάλληλες για τέτοιου είδους επιχειρήσεις, όπως δεν ήσαν κατάλληλες για  το ψάρεμα, το κυνήγι και  άλλες υποθέσεις που διεκπεραίωναν οι  άντρες από τις παλαιότατες  εποχές. Από την εποχή των  σπηλαίων μέχρι και εντελώς πρόσφατα. Μην ακούτε για αμαζόνες και άλλα παρεμφερή παραμύθια, που η γόνιμη φαντασία των αρχαίων μας προγόνων είχε επινοήσει.

Και τώρα ερχόμαστε στο ζήτημα όπου θέλουμε σαν εμπειρογνώμονες που είμαστε, να το διαπραγματευθούμε διεξοδικά και σε βάθος. ( Το « εμπειρογνώμονες », ξεκινά βέβαια από το γνωστότατο, « στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις », μ΄αυτή την έννοια το λέω ). Και το ζήτημα ξεκινά από μιά είδηση που ήλθε πρόσφατα από την Αυστραλία. Και τί μας λέει αυτή η πληροφορία που μετέδωσαν  όλα τα ειδησεογραφικά  πρακτορεία του κόσμου, και φυσικά και το CNN ; Λέει  ότι στη χώρα  αυτή που  βρίσκεται στους αντίποδες, δηλαδή κάτω  από εμάς, το  δώδεκα και μισό του δυναμικού του στρατεύματος, αποτελείται  από γυναίκες, μάλιστα, αυτό μας είπαν. Και όπως φαίνεται, οι γυναίκες αυτές δεν προορίζονται για βοηθητικές υπηρεσίες, αλλά για μάχιμες.

Αλλά τι εννοούμε όταν λένμε  « μάχιμες » ; Ότι θα ζωστούν τα φυσεκλίκια τους, την παλάσκα τους, το γυλιό  τους, το τουφέκι  τους με την ξιφολόγχη  έτοιμη να  τοποθετηθεί πάνω σ΄αυτό ; Οχι, το είπαμε αυτό, ο πόλεμος δεν γίνεται πιά μ΄αυτό τον τρόπο. Είναι πόλεμος τώρα τεχνολογιών, τελεία και παύλα. Συνεπώς δεν μας χρειάζονται γεροδεμένα σώματα που να αντέχουν στις πάσης  φύσεως κακουχίες, στρατιώτες που να μπορούν να τρέχουν, μας χρειάζονται μυαλά και τεχνικοί που να κατευθύνουν  τα υπερσύγχρονα  όπλα. Και τέτοια προσόντα, δεν διαθέτουν μόνο οι άντρες, αλλά επίσης και οι γυναίκες

Αλλά δεν πρόκειται μόνο για  την Αυστραλία, έχουμε και  άλλα προηγούμενα. Γυναίκες στρατιώτες έχουν από καιρό και οι Γάλλοι, μάλιστα έχουν και στρατηγίνες. Εχει και ο Καναδάς, και μάλιστα από χρόνια αρκετά θεωρούνται μάχιμες στη χώρα  αυτή. Λιγοστές έχουμε και στη χώρα μας, αλλά εδώ δεν πρόκειται για  μάχιμες στρατιωτίνες, άλλες βοηθητικές είναι οι δουλειές που τις αναθέτουν, αυτή είναι η άποψη που έχω σχηματίσει.

Εγινε και ένα πειραμα πριν αρκετά χρόνια  στην Ελβετία. ( Που νομίζαμε  ότι δεν διαθέτει στρατό, αλλά κάμναμε λάθος, έχει, και μάλιστα  αρκετά ισχυρό ). Λοιπόν, στο πείραμα αυτό, χρησιμοποιήθηκαν στρατιώτες και από τα δύο φύλα, άντρες και γυναίκες. Μετά από εξάμηνη παρακολούθηση από  τους ειδικούς, βγήκε το  συμπέρασμα ότι οι γυναίκες αποδείχτηκαν πολύ ανώτερες από τους άντρες, το πιστεύετε δεν το πιστεύετε.

Στη σημερινή εποχή, στρατοί μεγάλοι, στρατιές εκατομμυρίων, δεν χρειάζονται πιά. Και είναι μάλλον  ανόητο να  στρατολογείς  στρατιώτες παλαιού τύπου, να συγκροτείς τάγματα, συντάγματα και μεραρχίες από ανειδίκευτους στρατιώτες. Αυτό που μόνο χρειάζεται, είναι οι σχετικά λίγοι αλλά καλά εκπαιδευμένοι στο νέο τύπο πολέμου. Ειδικοί στα σημερινά οπλικά συστήματα, ικανοί να χειριστούν οτιδήποτε, από αυτοκίνητο μέχρι και αεροπλάνο - αν χρειαστεί - και γενικά παιδιά για όλες τις δουλειές. Κι όταν λέμε παιδιά, δεν εννούμε μόνο τους νεαρούς, αυτοί μάλλον έχουν  αλλού το μυαλό  τους. Αλλά ώριμους άντρες και γυναίκες, που με την τεχνολογική τους κατάρτιση, θα καταφέρουν  να ανταποκριθούν  στις σημερινές απαιτήσεις, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί.

Όλα αυτά νομίζω ότι τα έχουμε ξαναπεί, αλλά δεν πειράζει να τα ξαναλέμε καμμιά φορά, έχοντας εν τω μεταξύ καινούργιες πληροφορίες πάνω σε κάποιο θέμα. Και για να συμπληρωθεί η σκέψη μας πάνω στο ζήτημα των πολεμικών αρετών των γυναικών, επαναφέρουμε το θέμα της στρατιωτικής θητείας. Είναι άσκοπο - ύστερα από τα όσα αναφέρθηκαν - να έχουμε πολύμηνη θητεία στρατιωτών  που δεν είναι παντογνώστες  της καινούργιας τεχνολογίας. Λίγοι μήνες, άντε να πούμε δεκαπέντε ( για να ασκηθείτε στα καθήκοντα του βοηθητικού στρατιώτη ), και πηγαίνετε αγαπητοί  στα σπίτια σας, να ψάξετε να βρήτε και  καμμιά δουλειά να εργαστείτε, πράγμα πολύ δύσκολο στις μέρες μας.

Μάλιστα, αυτό  πρέπει να γίνει. Και όλος ο  υπόλοιπος στρατός - περιλαμβανομένων και γυναικών ειδικευμένων και άρτια εκπαιδευμένων στα σύγχρονα οπλικά συστήματα - να είναι επαγγελματικός. Γιατί ο  στρατός έπαψε να είναι υπόθεση καθαρά των στρατιωτικών, οι τεχνοκράτες έχουν τώρα τον πιό σημαντικό λόγο. Αρχίζει  ο επαγγελματίας στα είκοσι του χρόνια, και υπηρετεί μέχρι τα  πενήντα, μάλιστα, μέχρι  τα πενήντα, μην σας φαίνεται παράξενο, θα έλεγα μάλιστα  και μέχρι τα εξήντα. Και ύστερα αποστρατεύεται, παίρνει δηλαδή τα μπογαλάκια του και αναχωρεί οίκαδε. Και παίρνει  και μιά καλή σύνταξη, σύμφωνη με τα πολλά χρόνια της υπηρεσίας  του. Μάλιστα, έτσι  πρέπει να γίνουν  τα πράγματα  τώρα, οι καιροί έχουν αλλάξει και είναι ανάγκη να προσαρμοστούν όλοι στις αλλαγές αυτές.