OI ΛHΣTEIEΣ TΩN TΡAΠEZΩN

Ο  Ι     Λ  Η  Σ  Τ  Ε  Ι  Ε  Σ     Τ  Ω  Ν     Τ  Ρ  Α  Π  Ε  Ζ  Ω  Ν



Πάλι αυτό το ζήτημα των ληστών που μέρα παρά μέρα ή και κάθε μέρα, ληστεύουν κά-ποια τράπεζα ; Επαψε πιά να έχει ενδιαφέρον, ότι γίνεται συνεχώς δεν παρουσιάζει καμμιά πρωτοτυπία, « δεν πουλάει » κατά το κοινώς λεγόμενο. Όμως, δεν πρόκειται γι αυτό, αλλά για το ακριβώς αντίθετο : Τις  ληστείες που κάμνουν οι  τράπεζες με θύματα  τους πελάτες τους, μάλιστα, περί αυτού πρόκειται.

Τώρα, το να ονομάζουμε « πελάτες » τους συναλλασσόμενους με τις τράπεζες, πάει πολύ, οι μεν διευθυντές και οι υπάλληλοι της τράπεζας θεωρούν τον « πελάτη » τους περίπου σαν δούλο της υπηρεσίας  τους, ο δε  « πελάτης » θεωρεί  τον εαυτό του  κάτι σαν  ζητιάνο που ζητά ελεημοσύνη, αυτό είναι όλο κι ας μην κρυβόμαστε πίσω απ΄το δάχτυλό μας, ούτε οι μεν ούτε οι δέ.

Πηγαίνει  ο άνθρωπος να πάρει  ένα δάνειο από  την τράπεζα, αυτός δεν  είναι ο ρόλος της τράπεζας, να δανείζει αυτούς που έχουν  ανάγκη ενός δανείου ; Μόλις  διατυπώσει την αίτησή του, τον  παραλαμβάνει  ο διευθυντής ή  ο αρμόδιος  υπάλληλος, και  του εξηγεί με κάθε λεπτομέρεια  τον τρόπο  αποπληρωμής  του δανείου από  τον μέλλοντα να δανειστεί.  Φυσικά δεν του αναφέρει αυτά που είναι γραμμένα με πολύ μικροσκοπικά  γράμματα στο συμβόλαιο που  θα υπογράψει, αυτά δεν  πρέπει να  γίνονται  γνωστά. Αν  γίνουν γνωστά, πώς θα καταφέρει η τράπεζα να φέρει την κατραπακιά στο κεφάλι του « πελάτη » της ;

Με τα  λίγα ή πολλά, όταν ο  ανθρωπάκος  που κατ΄ ευφημισμόν ονομάζεται  πελάτης, ( όλοι ξέρουμε πώς βλέπει έναν  πελάτη ο καταστηματάρχης όταν μπή στο μαγαζί του, όλο περιποιήσεις και διευκολύνσεις του κάνει, ο πελάτης είναι πολύ σπουδαίο πρόσωπο και έχει πάντα δίκαιο ), όταν λοιπόν ο άνθρωπός μας πάρει το δάνειο, δεν ξέρει τι τον περιμένει όταν σε  κάποια στιγμή συμβεί  να δυσκολευτεί  και αρχίζει να  καθυστερεί  την καταβολή των δόσεων του δανείου. Χωρις να έχει ιδέα για το πώς πηγαίνουν τα πράγματα, το ποσόν του δανείου αυξάνεται με  την ταχύτητα του  φωτός, μπαίνουν οι τόκοι υπερημερίας, αμέσως κεφαλαιοποιούνται, το  κεφάλαιο μεγαλώνει, καινούργιοι  τόκοι υπερημερίας  που κεφαλαιοποιούνται και αυτοί, και η όλη  υπόθεση παίρνει  ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Πληρώνει, πληρώνει, και  τελειωμό δεν έχει. Και μίαν ωραίαν ημέραν, η τράπεζα βγάζει σε πλειστηριασμό το μαγαζί του, πάει  το μαγαζί, να΄ταν  κι άλλο. Δεν έχει  μαγαζί, ακόμα πιό δύσκολο να πληρώνει  τις δόσεις. Ετσι, του παίρνουν και το σπίτι του και μένει στους πέντε δρόμους. Αμ τι νομίζετε, είναι φιλανθρωπικά καταστήματα οι τράπεζες ;

Ε, λοιπόν, μάλιστα, είναι φιλανθρωπικά καταστήματα. Αλλά όχι με την έννοια που δίνεται συνήθως, είναι  φιλανθρωπικά  για τους  ιδιοκτήτες των τραπεζών, μήπως  δεν είναι ανθρωποι κι αυτοί ; Αφού λοιπόν είναι κι αυτοί άνθρωποι, να μην  τους δίδεται και κάποια φιλανθρωπική βοήθεια από μέρους των  « πελατών » τους, δεν συμφωνείτε ;

Ακούω προχθές ότι κάποιος - μάλλον αγρότης - είχε πάρει ένα δάνειο από την Αγροτική Τράπεζα, ύψους ενός  εκατομμυρίου  δραχμών πριν  από μερικά  χρόνια, και ήδη το ποσόν που οφείλει  στην Τράπεζα είναι - πάρτε βαθειά αναπνοή και ξαπλώστε  γρήγορα σε μιά πολυθρόνα, μην σας έλθει τίποτε δυσάρεστο, όπως εγκεφαλικό επεισόδιο - το  ποσόν λοιπόν που οφείλει είναι   σ α ρ ά ν τ α   ε κ α τ ο μ μ ύ ρ ι α, μάλιστα, τόσα είναι. Το πώς έγινε αυτό, είναι ένα επτασφράγιστο μυστικό, δεν θα το μάθουμε ποτέ όσες εξηγήσεις κι αν μας δώσουνε. Και  πώς δεν καταχωρήθηκε αυτό  το καταπληκτικό  γεγονός στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίννες ;  Απλούστατα, για να καταχωρηθεί, πρέπει ο  ενδιαφερόμενος που έχει πετύχει το  ρεκόρ, να το  υποβάλει στη διεύθυνση του βιβλίου - που έχει αντιπροσώπους σε πολλές χώρες του  κόσμου, μεταξύ των  οποίων και τη  χώρα μας - μαζύ με τα αποδεικτικά  στοιχεία, και τότε μπαίνει στα ρεκόρ.

Άλλη περίπτωση. Βιοτέχνης  ή μικροβιομήχανος, δανείστηκε κάπου πενήντα  εκατομμύρια δραχμές, ανάθεμα την ώρα που πάτησε το πόδι του στην Τράπεζα. Τώρα  χρωστά το μηδαμινό - για τον Ροκφέλλερ - ποσό του ενός δισεκατομμυρίου και διακοσίων εκατομμυρίων δραχμών, ή μήπως  κάνω λάθος και είναι  περισσότερα ; Πάντως, ούτε βιοτεχνία έχει τώρα ούτε σπίτι, τι να τα κάνει όλα αυτά, δεν  είναι μεγάλος μπελάς ; Μπορεί θαυμάσια να μένει σε μιά σκηνή  και να τρώει ραδίκια που κάνουν και μεγάλο καλό στην υγεία, ενώ έτρωγε πρωτύτερα τις γνωστές ανθυγιεινές  τροφές που τρώει όλος ο κόσμος  σήμερα. Αλλά δεν τον έβαλαν φυλακή, ο νόμος για προσωποκράτηση για χρέη έχει καταργηθεί. Ηταν λέει απάνθρωπος. Αλλά, ψέμματα, δεν ήταν απάνθρωπος, ο άνθρωπος και στέγη είχε τότε, και τροφή του δίνανε στη φυλακή, έχετε ποτέ ακούσει να κρατούν πεινασμένους τους φυλακισμένους ; Οχι βέβαια, εκτός κι αν κάμνουν οι ίδιοι απεργία πείνας.

Κατά  κάποιο τρόπο, η  Τράπεζα συνιστά  μιά επίσημα  αναγνωρισμένη  « συμμορία » καπιταλιστών, που με  νόμιμο ή  « ημινόμιμο »  τρόπο - θα δούμε παρακάτω τις ερμηνείες που δίνουν τα ανώτατα δικαστήρια σχετικά με τα « πανωτόκια » - ληστεύουν τους ανθρώπους. Μάλιστα, για να αυτοπροστατευθούν από τους « αφερέγγυους »  « πελάτες » τους, έχουν μεταξύ τους συνεργασία αμοιβαίας πληροφόρησης, έτσι  ώστε, αν  κάποιος κηρυχθεί αφερέγγυος  από μία  Τράπεζα, ειδοποιούνται όλες οι άλλες Τράπεζες, που με αυτόν τον τρόπο αποφεύγουν να τον δεχτούν για οποιαδήποτε συναλλαγή.

Τώρα, θα μου πείτε, συμβαίνουν αυτά και εις Παρισίους ; Μάλιστα, συμβαίνουν και εις Παρισίους  και σε πολλά ακόμα  μέρη αυτού του θαυμαστού κόσμου. Μόνο που στο Παρίσι, η κυβέρνηση πήρε  κάποια περιοριστικά  μέτρα εσχάτως, για να προφυλάγονται οι « πελάτες » από τις πολλές περιποιήσεις  των δανειστών τους. Και το πλέον καταπληκτικό που συμβαίνει  στην  Κύπρο τα τελευταία χρόνια : Σύμφωνα με σχετικά πρόσφατο νόμο που ψήφισε η Κυπριακή βουλή - που φαίνεται ότι διάκειται δυσμενώς προς τις Τράπεζες - απαγορεύεται στις Τράπεζες να εισπράττουν ποσά πέραν του διπλάσιου του δανείου που χορήγησαν, δηλαδή αν κάποιος δανειστεί πέντε χιλιάδες Κυπριακές  λίρες, η  Τράπεζα δεν μπορεί να  εισπράξει πάνω από δέκα χιλιάδες λίρες, όσες καθυστερήσεις  κι αν έχουν γίνει σε διάστημα πολλών ετών. Εχουν δηλαδή βάλει ένα « πλαφόν »  που δεν επιτρέπεται να παραβιαστεί σε καμμιά περίπτωση.

Οι Κύπριοι αποδείχτηκαν πολύ έξυπνοι, απείρως εξυπνότεροι από τους ομογενείς τους της Ελλάδας. Η Κυπριακή οικονομία  που είχε σοβαρά προβλήματα πριν ψηφιστεί ο νόμος αυτός, βρίσκεται τώρα σε καταπληκτική  άνθηση. Άφεριμ στους Ελληνοκύπριους, που λένε και οι παραδίπλα κατοικούντες Τουρκοκύπριοι.

Πριν λιγο καιρό, έγινε και στην Ελλάδα, τη χώρα όπου ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα, μιά κίνηση από ανώτατη νομική  αρχή - τον Αρειο Πάγο ή το Συμβούλιο Επικρατείας, δεν θυμάμαι καλά - που έκρινε ότι τα λεγόμενα  « πανωτόκια », δηλαδή η κάθε μήνα  κεφαλαιοποίηση των τόκων, είναι παράνομη, έτσι πάνε, καταργήθηκαν κι αυτά, αλλά όχι και αναδρομικώς. Ετσι, όσοι  χρωστούσαν από τα παλιά, δεν ωφελήθηκαν καθόλου από το μέτρο. Το λίαν περίεργο στην υπόθεση, είναι ότι η ίδια ανώτατη νομική αρχή είχε πολύ προηγούμενα γνωματεύσει ότι τα  « πανωτόκια » ήσαν καθ΄όλα νόμιμα, φαίνεται ότι κι αυτοί οι ανώτατοι δικαστικοί  δεν ξέρουν  πού τους  βαραίνει. Μετά από λίγο  καιρό, μπορεί να βγάλουν άλλη απόφαση  που να λέει ότι τα  « πανωτόκια » είναι καθ΄ όλα νόμιμα. Και δεν ξέρω γιατί οι ψυχίατροι δεν τους κλείνουν μέσα αυτούς τους ανθρωπους, δεν συμφωνείτε ;

Τώρα έχω μιά απορία, κι όποιος τη λύσει θα πάρει δώρο εκατό Ευρώ. Αν ο αγρότης εκείνος για τον οποίο έγινε λόγος πρωτύτερα, αντί να δανειστεί το  ένα εκατομμύριο, το είχε καταθέσει στην  ίδια Τράπεζα για να παίρνει  τόκους απ΄αυτό, λέτε η Τράπεζα να του έδινε, όχι βέβαια τα σαράντα εκατομμύρια, ούτε τα τέσσερα εκατομμύρια αλλά τις οκτακόσιες χιλιάδες  δραχμές, το ένα  πεντηκοστό δηλαδή  του ποσού ; Αδύνατον θα πείτε, για να φτάσει το ένα εκατομμύριο να γίνει ένα οκτακόσια, θα πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια, παρεκτός και αν το επιτόκιο καταθέσεων είναι πολύ υψηλό,όπως συμβαίνει όταν υπάρχει υψηλός πληθωρισμός.

Οι τράπεζες λοιπόν είναι  φιλανθρωπικά καταστήματα για τους ίδιους τους τραπεζίτες που κολυμπούν στα δισεκατομμύρια και  τα τρισεκατομμύρια, είναι και φιλανθρωπικά κατάστήματα - κατά ένα ελάχιστο ποσοστό βέβαια -και για τους μετόχους  της Τράπεζας, αλλά  για το ότι παρατραβούν  το σχοινί δεν  υπάρχει καμμιά  αμφιβολία. Και οι μεν « πελάτες » τους αρκετά συχνά χρεωκοπούν, αλλά δεν έχω ακούσει ποτέ για κάποια τράπεζα που να χρεωκόπησε, αυτό ίσως γινότανε  σε κάποιες παλιές  εποχές, όμως τώρα  δεν μπορεί να γίνει.

Υστερα απ΄ όλα αυτά, δεν πρέπει να απορούμε όταν βλέπουμε τους ανθρώπους να καταφεύγουν - εδώ  στην Ελλάδα βέβαια, δεν έχω  ακούσει για κανένα  άλλο μέρος, ούτε για τη Ζουλουλάνδη - στους  « ανεπίσημους »  τραπεζίτες, τους  αποκαλούμενους πολύ σωστά τοκογλύφους, για να αποφύγουν τους τραπεζιτικούς τοκογλύφους. Κι αν  μερικούς τοκογλύφους  τους έχουν εσχάτως  « καθαρίσει » μέσω  πληρωμένων  δολοφόνων  κάποιοι  που τους χρωστούσαν τα μαλλιοκέφαλά τους, αυτό δεν μπορούν να το κάνουν στους τραπεζίτες, γιατί όπως ξέρουμε όλοι, οι τράπεζες είναι  « απρόσωπες ».

Υστερα από  όλα αυτά, διερωτάται κανείς ευλόγως :  Είναι οι τράπεζες που ληστεύονται από τους ληστές των τραπεζών, ή μήπως είναι οι τράπεζες που ληστεύουν τους « πελάτες »τους ; Συμβαίνει όπως φαίνεται το δεύτερο, γιατί, ας μην το ξεχνάμε, τα χρήματα των τραπεζών  είναι  ασφαλισμένα, και  όσα χρήματα  δηλώσουν ότι κλάπηκαν, τόσα θα τους πληρώσει η ασφάλειά τους, έστω κι αν υποψιάζεται ότι τα κλαπέντα ήσαν ίσως λιγότερα.

Εν κατακλείδι, αυτά που  έχω να συστήσω στους  αναγνώστες είναι τα εξής. Πρώτον - και κυριώτερον - μη  ζητάτε ποτέ και για  κανένα λόγο δάνειο από τράπεζα, ούτε και στον χειρότερο εχθρό σας να μην το εύχεσθε αυτό. Δεύτερο, να μην γίνεστε ποτέ εγγυητής για οποιονδήποτε λόγο. Τρίτο, να μην υπογράφετε επιταγές τραπεζιτικές για κανέναν απολύτως λόγο, να προτιμάτε  να πεινάσετε, να  ζητιανέψετε έξω από  μιά εκκλησία, αλλά υπογραφή σε τράπεζα δεν θα βάλετε,ακόμα κι αν σας απειλήσουν με ένα περίστροφο στον κρόταφο. Και τέταρτο, μην πατάτε ποτέ το πόδι σας σε τράπεζα, εκτός  από μιά  και μοναδική περίπτωση : Να ληστέψετε την Τράπεζα.

Να ληστέψετε μιά Τράπεζα, μάλιστα, είναι μιά πολύ καλή ιδέα. Και είναι μιά υπόθεση τόσο εύκολη, που σας συνιστώ να κάνετε μιά απόπειρα σε πρώτη ευκαιρία, και εφ΄όσον έχετε οικονομικές ανάγκες. Κρίνω μάλιστα σκόπιμο να σας δώσω μερικές τεχνικής φύσεως συμβουλές για το πώς θα ληστέψετε μιά Τράπεζα. Το πρώτο που πρέπει να έχετε υπ΄ όψιν, είναι η επιλογή της Τράπεζας. Θα διαλέξετε  ένα υποκατάστημα σε  ένα σχετικά  κεντρικό δρόμο της Αθήνας - αποφεύγετε τα επαρχιακά  υποκαταστήματα - και αφού φορέσετε ένα κασκέτο για  μιά απλή κάλυψη  των χαρακτηριστικών σας - μιά πρόχειρη μεταμφίεση - και κολλήσετε ένα  ψεύτικο  μουστάκι  για τον ίδιο λόγο, μπαίνετε θαρραλέα μέσα, πηγαίνετε κατ΄ευθείαν στον ταμία, βγάζετε απ΄την τσέπη σας ένα ψεύτικο περίστροφο -θα βρείτε πολύ εύκολα στην  αγορά ένα  τέτοιο - και  του λέτε : « Ληστεία, γέμισέ  μου αυτή την τσάντα », και συγχρόνως του δίνετε το τσαντάκι που έχετε πάρει μαζύ σας.

Μη  φοβηθείτε  καθόλου τον  φύλακα της  Τράπεζας - αν  συμβεί να  υπάρχει τέτοιος,  πράγμα μάλλον απίθανο - γιατί δεν πρόκειται κατά τα ειωθότα να χρησιμοποιήσει το όπλο του, για το οποίο  θα πεί αργότερα  στην αστυνομία ότι έπαθε εμπλοκή. Μη φοβηθείτε επίσης την  αστυνομία που θα έλθει  αρκετά ύστερα  αφού θα έχετε φύγει, δεν φημίζεται και πολύ για την ταχύτητά της. Μην φοβηθείτε τους υπάλληλους της Τράπεζας, γιατί αυτοί θα είναι τόσο τρομοκρατημένοι, που δεν θα κάνουν την παραμικρή  απόπειρα να σας εμποδίσουν, και άλλωστε  γιατί νας σας εμποδίσουν, μήπως είναι  δικά τους τα  φράγκα ; Ξέρουν ότι είναι ασφαλισμένα και θα τους αποζημιώσει η ασφάλειά τους.

Μόλις σας  γεμίσουν την τσάντα με  χαρτονομίσματα, την  παίρνετε και ήσυχα ήσυχα,  απομακρύνεστε προς την  είσοδο του  υποκαταστήματος. Θα σας δούνε να βγαίνετε οι μαγαζάτορες της γειτονιάς, αλλά δεν θα κάνουν κι αυτοί καμμιά κίνηση να σας εμποδίσουν, να ξέρετε ότι αυτοί χαίρονται όταν γίνεται μιά ληστεία σε Τράπεζα, μήπως είναι δική τους η Τράπεζα ή  η ασφαλιστική εταιρεία που την καλύπτει ; Εξ άλλου, μπορεί να  είναι κι αυτοί  « καμμένοι » από κάποια Τράπεζα, και το  διασκεδάζουν το πράγμα, και έτσι θα δώσουν και μια παραπλανητική περιγραφή του δράστη στην αστυνομία.

Σας λένε ότι η βιντεοκάμερα  παρακολουθεί όλες τις κινήσεις που  γίνονται μέσα στην Τράπεζα, αλλά μην το λάβετε υπ΄ όψιν σας αυτό  κατά κανένα τρόπο, η βιντεοκάμερα δεν έχει συλλάβει  κανένα ληστή μέχρι  τώρα, είναι  τόσο συγκεχυμμένες οι εικόνες που δίνει, ώστε το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να την αγνοήσετε ολότελα.

Όταν βγήτε από το υποκατάστημα, μην βιαστείτε να τρέξετε για να φύγετε, καλό είναι να έχετε σταθμευμένο έξω από την Τράπεζα ένα ποδήλατο - όχι μεγάλου κυβισμού, τα ποδήλατα δεν εχουν μηχανές, και επομένως  ούτε « κυβικά » μηχανής. Ανεβαίνετε στο ποδήλατο και απομακρύνεστε ήσυχα μέσα στο πολύβουο πλήθος του κέντρου της Αθήνας. Το άλλο πρωϊ τα κανάλια θα αναφέρουν στις ειδήσεις τους ότι ένας θρασύτατος και αδίστακτος ληστής, τόλμησε να εισβάλει στο τάδε υποκατάστημα της δείνα Τράπεζας στην οδό Ερμού και να αποσπάσει από το ταμείο έξι εκατομμύρια δραχμές υπό την απειλή περιστρόφου και υπό τα έντρομα βλέμματα των πελατών και των υπαλλήλων του υποκαταστήματος. Στο  μεταξύ, εσείς  θα έχετε μετρήσει  το ποσόν  που σας έδωσαν, και  θα το βρείτε πολύ μικρότερο, ας πούμε  τέσσερα εκατομμύρια.Τώρα, γιατί είπαν ότι τα κλαπέντα  ήσαν έξι εκατομμύρια, αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Όπως βλέπετε,δεν είναι οι Τράπεζες που ληστεύονται από τους ληστές των Τραπεζών, αλλά αντίθετα, είναι οι  « πελάτες » των Τραπεζών που ληστεύονται από τις ίδιες τις Τράπεζες. Οι Τράπεζες - όπως αναφέρθηκε - παίρνουν πίσω  τα χρήματά τους  από τις ασφαλιστικές  εταιρείες, δεν τις καίγεται  καρφί αν θα τις  ληστέψουν ή όχι. Τι  γίνεται όμως με τους « πελάτες » που ληστεύονται χωρίς να αποζημιώνονται ;