Α Ν Α Π Ο Δ Α Π Ρ Α Γ Μ Α Τ Α

Α  Ν  Α  Π  Ο  Δ  Α      Π  Ρ  Α  Γ  Μ  Α  Τ  Α

Το πράγμα καταντά να είναι μυστήριο. Αυτός ο κόσμος έχει ένα σωρό από πράγματα, μιά ποικιλία  ατέλειωτη. Από  αυτά, άλλα δεν σου  χρησιμεύουν σε  τίποτε, είναι  τελείως άσχετα για τα ενδιαφέροντά σου. Άλλα είναι διαθέσιμα για  σένα, σου είναι  χρήσιμα, και μπορείς να διαλέξεις ποιά από όλα αυτά σου « πάνε » και ποιά όχι. Αλλά δεν πρόκειται μόνο περί αυτού, αν σου πάνε ή όχι, είναι και το ζήτημα αν σου κάνουν  καλό ή  το αντίθετο, αν σε  βλάπτουν. Και όλος ο κόμπος βρίσκεται σ΄αυτό ακριβώς το σημείο.

Μέχρι εδώ μόνο  ασάφειες και αοριστολογίες είπαμε, έχετε απόλυτο δίκαιο, όλο το δίκαιο  του κόσμου. Πρέπει να γίνουμε σαφείς, πολύ πιό σαφείς. Σε τι χρησιμεύουν  τα λόγια, όταν ο άλλος δεν καταλαβαίνει για ποιό συγκεκριμμένο  πράγμα του μιλάς ; Να μας εξηγήσεις τι θέλεις επί τέλους να μας πείς, για να  καταλάβουμε αν  αυτό  που τόσο  αόριστα μας αναφέρεις, μπορεί να ενδιαφέρει κανένα.

Θα αρχίσουμε με παραδείγματα, και έτσι από τα ειδικά θα  φτάσουμε και στα γενικά, και μαζύ και σε συμπεράσματα. Χτες, μας έφερε μιά συμπαθής  γειτόνισσα μιά αρκετή ποσότητα από ραδίκια, που τα είχε μαζέψει από τους αγρούς. Αξιέπαινη  η προσφορά της και πολύ την εκτίμησα. Τα ραδίκια ( από το λατινικό  r a d i x, που σημαίνει « ρίζα » ), είναι πολύ ωφέλιμα σαν τροφή. Αλλά προσωπικά δεν  τα θέλω  καθόλου, είναι  πολύ πικρά  και δεν μπορώ  να τα  φάω με  καμμιά κυβέρνηση, δεν τα  θέλω βρε αδερφέ. Χρήσιμα  και ωφέλιμα  μάλιστα, αλλά δεν μου κάνουν.

Πολύ μου αρέσουν από όλα τα οινοπνευματώδη το ούζο και το τσίπουρο. Έναν παλιό καιρό, τα κατανάλωνα αρκετά συχνά, το πράγμα  έφτανε μάλιστα μέχρι μέθης. Ωραίο πράγμα το μεθύσι, συμφωνείτε, έτσι δεν είναι ; Αλλά εν τω μεταξύ προέκυψαν κάποια ζητήματα - απόρρητα προσωπικά δεδομένα λέει ο σινιόρ Ντα Φέρμο -που δεν μου επιτρέπουν να κάνω χρήση αυτών των  οινοπνευματωδών  ποτών. Δεν είναι  βέβαια ούτε  χρήσιμα, ούτε  ωφέλιμα, αλλά μου αρέσουν. Ομως, αδήριτη ανάγκη να τα αποφεύγω ολωσδιόλου. Είναι κατάσταση αυτή ;

Μου αρέσει πολύ να παίζω τυχερά παιχνίδια, χαρτιά και τα παρόμοια. Και επίσης, πολύ θα ήθελα να ξημεροβραδυάζομαι στις αίθουσες που διαθέτουν ρουλέττα, εκεί όπου γυρίζει η μικρή μαγική μπίλλια και σταματά σε ένα νούμερο, που αν είναι αυτό στο οποίο πόνταρες, σου δίνει πολλαπλάσια από αυτά που έβαλες. Αλλά η ρουλέττα είναι πολύ  ανθυγιεινή, σε κάμνει να χάνεις όλα όσα έχεις και όσα δεν έχεις. Στο τέλος, αναγκάζεσαι  να πουλήσεις και το σπίτι σου και να μείνεις  εντελώς άστεγος. Καλή και  πολύ ευχάριστη η ενασχόληση με τη ρουλέττα, αλλά και καταστροφική, όπισθεν ολοταχώς λοιπόν από αυτήν.

Πολύ μου άρεζε πάντα -όχι όμως και αυτούς τους καιρούς - να κάμνω τουρισμό, να τριγυρνώ στις πολιτείες τις μεγάλες με τα αξιοθέατά τους, με τα μουσεία τους και με οτιδήποτε άλλο μπορούν να σου  προσφέρουν. Αλλά όλα  αυτά προϋποθέτουν  ότι έχεις απόλυτη  οικονομική ευχέρεια, δεν έχεις καμμιά  υποχρέωση  οικογενειακή ή άλλης φύσεως, και επομένως μπορείς να σπαταλάς τα χρήματά σου όπως σου καπνίσει, ακόμα και πηγαίνοντας - έτσι  από περιέργεια - και στο Νότιο Πόλο. Και αυτή την ευχέρεια δεν την έχουν πολλοί, επομένως κάθονται στα αυγά τους και τα βλέπουν όλα αυτά από την οθόνη της τηλεόρασης.

Πριν από σαράντα και πλέον χρόνια - προτού εμφανιστεί η μανία να έχει ο καθένας το αυ-τοκίνητό του - είχα την επιδίωξη να αγοράσω ένα μικρό τετραθέσιο  ιδιωτικό αεροπλάνο, και με αυτό να πηγαίνω όπου μου έλθει η όρεξη. Το ποσόν που χρειαζόταν για την αγορά ενός τέτοιου μεταχειρισμένου αλλά σε καλή κατάσταση αεροπλάνου, ήταν περίπου όσο και ενός συνηθισμένου  καλού αυτοκινήτου. Αν ήταν  βολικό το  πράγμα, ίσως  κατάφερνα να είμαι ο πρώτος κάτοχος  ιδιωτικού αεροπλάνου στην πόλη μας. Αλλά δεν ήταν καθόλου βολικό. Επρεπε να υπάρχει αεροδρόμιο με όλα τα συμπαρομαρτούντα, πύργο ελέγχου, ραδιοβοηθήματα και τα λοιπά. Και επί  πλέον, και συνεργείο  μηχανικών που  θα φρόντιζαν τη συντήρηση και τις επισκευές του μικρού  αυτού Τσερόκι ή  άλλου τύπου ιπτάμενου  οχήματος. Όμως, τίποτε απολύτως από αυτά δεν υπήρχε, οπότε αντίο  αεροπλάνο, αντίο πτήσεις  προς το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.

Από μερικά χρόνια και εντεύθεν - πρόκειται κάπως για απόρρητο και ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο, αλλά δε βαρυέσαι, θα το αναφέρω - συμβαίνει να έχω έναν ελαφρό διαβήτη. Οχι, δεν εννοώ το όργανο εκείνο που χρησιμοποιούμε στη γεωμετρία, είναι μιά  πάθηση που ένας στους δέκα Ελληνες την έχει, αλλά οι μισοί από αυτούς δεν το ξέρουν. Λοιπόν, σε παλιότερες εποχές, μέχρι δηλαδή πριν από οκτώ περίπου χρόνια, ήμουν μανιώδης καταναλωτής γλυκισμάτων, μέχρι του σημείου να θέλουν οι ζαχαροπλάστες να με ανακηρύξουν εθνικό ευεργέτη τους. Αλλά όπως γίνεται αμέσως φανερό, όλα  αυτά κόπηκαν δια μαχαίρας. Τι τα θες, τι τα γυρεύεις, ένα πράγμα ηταν που το ήθελες περισσότερο από όλα, και αυτό ακριβώς είναι που σου το απαγορευουν αυστηρώς και δια ροπάλου.

Το έχω παρατηρήσει από πολύ καιρό, και ασφαλώς θα το έχετε παρατηρήσει και σεις. Αυτά που είναι καλά και ωφέλιμα - ειδικά περί τροφίμων και φαγητών - είναι άνοστα, απελπιστικά άνοστα. Δεν σου κάνει καθόλου καρδιά να τα  δοκιμάσεις. Από την άλλη μεριά, αυτά που είναι νόστιμα, πολύ νόστιμα και σκανδαλιστικά  στη γεύση, είναι  που απαγορεύονται επειδή βλάπτουν σοβαρά την υγεία. Δεν θα  μπορούσε να συμβαίνει το αντίθετο, να είναι δηλαδή ωφέλιμα αυτά που έχουν την όμορφη  γεύση, και να  απαγορεύονται σαν βλαβερά, όλα τα άνοστα και ανεπιθύμητα ;